ีดึงอันดับของปู่เยโหวให้ขึ้นมาบ้าง จะปล่อยให้ตกขบวนไม่ได้
อย่างไรเขาก็มีต้นฉบับนิยายอยู่มากมาย แถมชื่อเสียงที่สะสมมาก็ยังใช้ไม่หมด ปู่เยโหวก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนเช่นกัน
คิดได้ดังนั้น หลินจือไปจึงรวบรวมเรื่องสั้นที่เหลือจาก ‘สวนสัตว์’ ของโอตสึ อิจิ ส่งให้เจียงเฉิงทั้งหมด พร้อมสั่งให้ติดต่อกับน่าเซินเพื่อพิจารณาตีพิมพ์
“รวมเล่มจัดพิมพ์เหรอครับ?” เจียงเฉิงพอได้รับรวมเรื่องสั้นชุดนี้ก็อดประหลาดใจไม่ได้ “ไม่ลงเป็นตอนต่อแล้วเหรอครับ?”
“การลงเป็นตอนก็เพื่อสะสมชื่อเสียงครับ” หลินจือไปกล่าว
“ตอนนี้ชื่อเสียงของปู่เยโหวสะสมได้พอสมควรแล้ว ต่อไปเราจะเริ่มเขียนนิยายขนาดกลางหรือยาวกันบ้างดีกว่า”
“เข้าใจแล้วครับ!” เจียงเฉิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แม้ว่านิยายเรื่องสั้นจะสร้างชื่อเสียงได้ แต่ด้วยข้อจำกัดของความสั้นทำให้ขยายเนื้อหาได้ไม่มาก นักเขียนระดับตำนานส่วนใหญ่ล้วนแต่เขียนนิยายขนาดกลางหรือขนาดยาว นั่นแหละถึงจะสร้างอิทธิพลมหาศาลได้!
