้ว บริษัทของคุณยังคิดจะทำรายการร้องเพลงต่ออีกเหรอครับ?”
“รองผู้จัดการเถี่ย” เจียงเฉิงยิ้ม
“เสินฮว่า มี ‘I Am a Singer’ เทียนกวง มี ‘คลาวด์ซองโชว์’ แล้วน่าเซินไม่อยากมีรายการร้องเพลงของตัวเองบ้างเหรอครับ?”
“แน่นอนว่าอยากครับ” เถี่ยเวยถอนหายใจ
“แต่รายการร้องเพลงสองรายการนั้นมีอิทธิพลมากเกินไป เราแทบไม่มีโอกาสได้ส่วนแบ่งจากตลาดเลย หรือพูดได้ว่าแทบไม่มีที่ให้แทรกเท้ายืนเลยด้วยซ้ำ”
“คุณน่าจะเคยวิเคราะห์เรื่องนี้มาก่อนนะครับ” เจียงเฉิงกล่าวว่า
“รายการของเสินฮวากับเทียนกวงล้วนขับเคลื่อนด้วยนักร้องมืออาชีพ แล้วทำไมเราไม่สร้างเส้นทางใหม่ด้วยการให้คนธรรมดามาร้องเพลงแทนล่ะครับ?”
“คุณหมายถึงรายการแข่งขันร้องเพลงแนวออดิชั่นเหรอครับ?” เถี่ยเวยยิ่งรู้สึกผิดหวัง
“รายการออดิชั่นมีเยอะเกินไปแล้ว ทางน่าเซินเราก็มีเหมือนกัน เรตติ้งก็ถือว่าไม่เลว แต่ก็แค่ ‘ไม่เลว’ เว้นแต่ว่าคุณจะมีไอเดียที่แปลกใหม่จริงๆ…”
“ขอโทษด้วยครับ” เจียงเฉิงส่ายหน้า
“ที่ผมพูดถึงไม่ใช่รายการออดิชั่น รายการนี้ค่อนข้างพิเศษ คุณลองดูแผนของเราก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเถอะครับ”
กล่าวพลาง เจียงเฉิงก็หยิบแผนงานรายการ ‘I Love Lyrics’ ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ไอเดียของรายการนี้ เจียงเฉิงเองก็ไม่อาจบอกได้ว่าดีหรือไม่ดี แต่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวเจ้านายแบบเต็มร้อย เขาคิดว่าอย่างน้อยก็อาจจะทำให้เถี่ยเวยสนใจได้
ไม่ใช่รายการออดิชั่น? เถี่ยเวยชะงักไปเล็ก
