น้อย ก่อนจะหยิบแผนรายการที่เจียงเฉิงยื่นให้ขึ้นมาดูทันที
ชื่อของรายการนี้คือ ‘I Love Lyrics’ กฎของมันเรียบง่ายจนน่าเหลือเชื่อ ผู้เข้าแข่งขันไม่ต้องแข่งกันว่าใครร้องเพลงเพราะกว่า หรือใครโชว์บนเวทีได้มีเสน่ห์กว่ากัน แต่วัดกันที่ใครฟังเพลงมามากว่า ใครจำเนื้อเพลงได้ดีกว่า ขอแค่ร้องเนื้อถูกก็ถือว่าชนะ…
“ตัวแทนเจียงครับ” เถี่ยเวยอ่านได้เพียงครู่เดียวก็หัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก
“คุณจริงจังกับรายการนี้เหรอครับ?”
เขาเคยคิดว่าคุนเผิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ที่สามารถคิดรายการระดับปรากฏการณ์อย่าง ‘I Am a Singer’ เมื่อมีโปรเจกต์ใหม่ออกมา ต่อให้สู้ของเดิมไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะมีมาตรฐานขั้นต่ำที่ดี
แต่นี่มันอะไรกัน? ‘I Love Lyrics’? เถี่ยเวยมองไม่เห็นจุดดึงดูดในโครงการนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ใครจำเนื้อเพลงได้ก็ชนะไป อะไรทำนองนี้ มันต่างจากเล่นขายของกันตรงไหน?
“รองผู้จัดการเถี่ย” เจียงเฉิงยกเสียงขึ้นเล็กน้อย
“ตอนที่เสินฮว่าได้รับโครงการของ ‘I Am a Singer’ ไปก็มีคนพูดกับผมเหมือนกัน ว่ารายการนี้มันแปลกๆ นะ ให้พวกนักร้องมาแข่งขันกัน จะมีนักร้องดังๆ ที่ไหนอยากมาแข่ง…”
“ไม่ใช่แบบนั้นครับ” เถี่ยเวยพูดอย่างจนปัญญา
“นี่ไม่เหมือนกันนะครับ ถ้าผมได้รับโครงการ ‘I Am a Singer’ นะ ถึงจะไม่มั่นใจเต็มร้อยแต่ก็ต้องลองทำดู แตไอเดียของรายการใหม่ของพวกคุณมันให้ความรู้สึกแปลกเกินไปจริงๆ”
“งั้นก็ช่างเถอะครับ” เจียงเฉิงส่ายหัว “
