บทที่ 438 อยากร่ำรวย
นอกจากนี้นางยังไม่อยากให้ชีวิตบั้นปลายยามแก่ตัวของนางจะต้องดิ้นรนอยู่กับความยากจน และพบกับจุดจบที่ไม่ดี
ดังนั้นนางจึงคิดวิธีหนึ่งขึ้นมา ในเมื่อการขายส่งไม่สามารถทำเงินได้มากนัก เช่นนั้นคว้าพ่อค้าคนกลางและผู้ค้าปลีกที่อยู่เบื้องหลังไว้ได้หรือไม่?
เย่อวี๋หรานมุ่งความสนใจไปที่พี่เป้าซึ่งเคยมาเข้าร่วมงานมงคลของครอบครัวนาง ทั้งยังรู้จักกับนางแล้ว
“เรื่องทำการค้า แน่นอนว่าครอบครัวเราไม่สามารถลงมือทำด้วยตัวเองได้ เช่นนั้นก็ต้องหาคนที่ไว้ใจได้ และน่าเชื่อถือมาสักคน เจ้ายังจำเจี่ยงโหย่วเซิงผู้นั้นได้หรือไม่?”
จูซานพยักหน้า เขามีความประทับใจในตัวเด็กหนุ่มผู้นี้อยู่
“ช่วงที่เขาอยู่บ้านของพวกเรา ข้าก็สังเกตเขาอยู่เหมือนกัน แม้จะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ไม่ได้เสียทีเดียว ข้าคิดจะจ่ายค่าแรงให้เขาทำงานให้ครอบครัวพวกเรา” เย่อวี๋หรานพูด “เช่นนี้ แม้ว่าพวกพี่น้องของเจ้าจะไม่ออกหน้า ผู้หญิงในบ้านก็จัดการเรื่องการติดต่อกับคนภายนอกได้อย่างสะดวก คู่ค้าคนแรกที่ข้ามองไว้คือพี่เป้า เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อีกทั้งข้ายังเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตลูกชายบุญธรรมของเขาเอาไว้ ดังนั้นเรื่องการส่งมอบการค้ากับภายนอกให้เขาดูแลจึงไม่น่ามีปัญหามากนัก”
“พี่เป้าหรือขอรับ?” จูซานลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แม้ยามที่ข้าอยู่ในตำบล เขาจะดูแลข้าเพราะเห็นแก่หน้าท่านแม่ แต่ท่านแม่ขอรับ ถึงอย่างไรเขาก็เป
