็นอันธพาล ครอบครัวเราไปเกี่ยวข้องกับเขาเช่นนี้คงไม่ค่อยดีกระมัง?”
เย่อวี๋หรานมองเขาและพูดว่า “อันธพาลแล้วอย่างไร? อันธพาลจะไม่สามารถ ‘กลับตัวกลับใจ’ ‘เปลี่ยนเป็นคนใหม่’ ได้หรือ? เจ้าลองไปถามพี่เป้าดู ถามว่าอันธพาลเช่นเขาหากมีวิธีที่สามารถหาเงินได้อย่างมั่นคง พวกเขาจะยอมมาเป็นอันธพาลหรือ? เช่นนั้นคงไม่มีทาง หากอยากเอาตัวรอดก็มีเพียงแต่ต้องก้าวอยู่บนเส้นทางของอันธพาลเท่านั้น ลองมองไปยังเจี่ยงโหย่วเซิงก็รู้แล้ว เขาดูเหมือนอยากเป็นอันธพาลหรือ?”
จูซานนึกถึงเด็กหนุ่มผู้นั้น ในช่วงที่อยู่บ้านของพวกเขาก็ดูซื่อสัตย์เป็นอย่างยิ่ง
แม้แต่ตอนนี้ หากพบเขาในเมือง เด็กหนุ่มคนนั้นก็จะเรียกเขาว่า ‘พี่สาม’ และสุภาพกับเขามาก
เมื่อถือของบางสิ่งก็จะมีคนเข้ามาเต็มใจช่วยถือให้
ในโลกนี้มีเรื่องบังเอิญเช่นนั้นเสียที่ไหน เมื่อใดก็ตามที่ออกไปทำธุระ ก็จะพบกับเจี่ยงโหย่วเซิงหรือคนของพี่เป้าเสมอเลยนี่? แน่นอนว่าต้องมีคนจับตาดูเขาและแลกเปลี่ยนข่าวสารกัน
“ก็ใช่ขอรับ เด็กหนุ่มผู้นี้ยามที่พบข้ามักจะบอกว่านึกถึงวันเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพวกเรา ช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิต คือช่วงไม่กี่วันนั้นขอรับ”
“ดังนั้นข้าจึงคิดอยากจะให้เขามาช่วยดูแลการค้า” เย่อวี๋หรานกล่าว “เขาคุ้นเคยกับพวกเรา กับพี่เป้าก็เป็นคนคุ้นเคยเช่นกัน ยามที่ส่งข่าวคราวหรือทำเรื่องอะไรก็สะดวก”
ความกังวลของจูซานลดลงไปบ้าง
เย่อวี๋หรานเห็นเขายังไม่
