สบายใจก็พูดต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องสถานะอันธพาลของพวกเขา ว่าจะทำให้ครอบครัวของเราโดนติฉินนินทาใช่หรือไม่?”
“ขอรับ”
“เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป เมื่อพวกเขาเริ่มทำการค้าแล้ว ความรู้สึกที่ว่าพวกเขาเป็นอันธพาลก็จะถูกกำจัดออกไปเอง นอกจากนี้เจ้าคิดว่าหากทำการค้า ทั้งขาวและดำจะไม่ต้องติดต่อกันเลยหรือ?” ดวงตาของเย่อวี๋หรานฉายแววลึกล้ำขณะพูด “มีเรื่องมากมายให้เรียนรู้ ไม่ใช่ว่าหากของเจ้าดีการค้าของเจ้าก็จะเป็นไปได้ด้วยดีแน่นอน หากเจ้าไม่จัดการกับความสัมพันธ์ระหว่างด้านขาวและด้านดำ อาจทำให้แผงขายของของเจ้าถูกจัดการและหายไป ต้องยอมเสียเงินบางส่วนหากต้องการกำไรจริง ๆ หากทำให้ใครมาจับตามองแม้แต่ชีวิตก็อาจจะตกอยู่ในอันตราย บางครั้งด้วยสถานะของพวกพี่เป้าก็สามารถช่วยให้เลี่ยงปัญหาได้”
จูซานนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินเรื่องบางอย่างตอนที่เขาเดินไปรอบตำบล ร้านไหนที่เพิ่งตั้งใหม่แต่ไม่ได้จ่ายค่าคุ้มครอง ก็จะเลิกขายไปในไม่กี่วัน
และหากร้านไหนที่ไปทำให้คนไม่พอใจ
ก็จะถูกคน ‘ลงโทษ’ ตอนนี้แม้แต่การค้าก็ไม่ได้ทำแล้ว
“ตอนนี้พวกเรายังหาเงินได้น้อย ไม่สามารถหยุดมือได้ เงินที่หาได้ของพวกเราก็เพื่อให้คนในบ้านเรียนหนังสือ และเพื่อทำให้ชีวิตของคนในครอบครัวเป็นไปด้วยดี ไม่ใช่สักแต่จะทำเพื่อหาเงิน ดังนั้นจึงไม่อาจสร้างปัญหาให้ครอบครัวเพราะต้องการหาเงินได้” เย่อวี๋หรานยังเตือนจูซานต่อ หากเขาออกไปข้างนอกต้องห้ามลืมเรื่อง
