ีบ ได้สร้างบรรยากาศบางอย่างขึ้นมา
ผู้ชมในฮอลล์ต่างเผยสีหน้าที่ประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เนื้อเพลงกำลังสื่อ
‘เพลงอะไรเนี่ย? ไม่เคยได้ยินเลย’
‘เพลงใหม่!’
‘เพลงใหม่ของไป๋ตี้!’
‘บนจอใหญ่เขียนไว้! เนื้อร้องไป๋ตี้ ทำนองไป๋ตี้ เรียบเรียงไป๋ตี้!’
‘น่าสนใจแฮะ’
‘สไตล์ให้ความรู้สึกคล้าย ดับทุกข์ แต่เมโลดี้คนละแบบกันเลย สิ่งที่เหมือนก็คือเนื้อร้องที่ชวนให้คนสะท้อนใจ’
ท่ามกลางการพูดคุย เสียงร้องเพลงยังคงดำเนินต่อไป
หลินโสวจัวดูราวกับกำลังพูดกับตัวเอง เขาจมอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ แบ่งปันความรู้สึกออกมาโดยไม่ตั้งใจ
“คนอย่างฉันที่ชาญฉลาดเช่นนี้ควรจะบอกลาความไร้เดียงสาไปนานแล้วทำไมยังคงใช้ความรักครั้งหนึ่งแลกกับบาดแผลทั่วร่างกาย…”
ตอนที่หลินโสวจัวยังเด็ก เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างมาก
แต่เมื่ออายุเพิ่มมากขึ้น เขาก็ค่อยๆ ตระหนักได้ว่าตัวเขาอาจจะไม่ได้พิเศษขนาดนั้น
ความรู้สึกเหมือนจมหายไปเป็นเพียงหนึ่งในผู้คนธรรมดา ทำให้เขาเจ็บปวดไม่อาจยอมรับมัน
แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย เขาเคยพยายามหนีออกจากสภาพเดิมๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหน
หลินโสวจัวดีใจมากที่อาจารย์ไป๋ตี้แต่งเพลงนี้ขึ้นมา
เพลงนี้ถ่ายทอดความรู้สึกของเขา ถ่ายทอดความคิดของเขา และยังถ่ายทอดความรู้สึกของผู้คนธรรมดาจำนวนมากบนโลกใบนี้
ใช่แล้ว เพลงนี้ไม่ได้เขียนถึงหลินโสวจัว หรืออาจจะบอกว่าทุกคนต่างก็เป็นหล
