ือดร้อนไม่ได้มีมากขนาดนั้น
ความขลาดต่างหากที่พบเจอได้บ่อยที่สุด เพียงแต่ต่อให้เป็นคนที่ขี้ขลาดแค่ไหน ก็ย่อมเคยมีวินาทีที่เลือดพลุงพล่านด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า
ถ้าจะพูดให้ฟังดูเพ้อเจ้อหน่อยก็คือ ในชีวิตนี้ คุณเคยทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อใครบางคนไหม?
“คนอย่างฉันที่โดดเดี่ยวคนอย่างฉันที่โงเขลาคนอย่างฉันที่ไม่ยอมจำนนต่อความธรรมดามีอีกกี่คนบนโลกใบนี้…”
ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศในฮอลล์ยิ่งเงียบลงกว่าเดิม ดวงตาของใครบางคนเริ่มคลอด้วยน้ำตา
แสงไฟบนเวทีนุ่มนวล หลินโสวจัวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับไปไหน สีหน้าของเขาเรียบเฉย ราวกับสะท้อนความรู้สึกเดียวกันกับผู้ชม
พวกเราต่างไม่ยอมจำนนต่อความธรรมดา เป็นคนโดดเดี่ยวที่โงเขลา
เวทีนี้ต้องการเสียงสูงที่ระเบิดอารมณ์ ต้องการอารมณ์ความรู้สึกเพื่อปลุกความทรงจำในอดีต ต้องการการโชว์เทคนิคอันแพรวพราวเพื่อแสดงความเป็นมืออาชีพ
ต้องการสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์เพื่อให้ผู้คนได้สัมผัสความหลากหลายของดนตรี
และยังต้องการคนแบบหลินโสวจัวที่ร้องอย่างแผ่วเบา พูดอย่างอ่อนโยน และปลอบประโลมหัวใจผู้คนอย่างเงียบสงบ
“คนอย่างฉันที่ไร้เหตุผลจะมีใครสักคนรู้สึกสงสารบ้างไหม?”
ความเมตตาและความจริงใจเป็นอาวุธชั้นเลิศ ในวงการเพลงบลูสตาร์มีเพลงที่เข้าถึงจิตใจมากมาย
แต่จะมีสักกี่เพลงที่เข้าถึงหัวใจของผู้คนได้อย่างแท้จริง?
จะมีใครที่สงสารฉันบ้างไหม?
นี่คงเป็นความปรารถนาสากลของมนุษย์ จึงทำให้เพ
