จวหานจิ้น!
สมแล้วที่เป็นเหล่าจาง ฝีมือเหลือร้าย คิดจะเย้าแหย่ราชาเพลงโจวสินะ?
หลังจากท่อนอินโทรจบลงก็เริ่มร้อง เพลงนี้มีความยากสูงมาก
เรียกได้ว่าถ้าไม่ใช่ราชาเพลงหรือราชินีเพลงคงไม่มีใครกล้าท้าทายแน่นอน มีการสลับเสียงจริงและเสียงหลบที่ซับซ้อนมาก
เนื้อหากล่าวถึงเรื่องราวของผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกคนรักทรยศ
แต่เขากลับพยายามปลอบใจตัวเองในเชิงเย้ยหยันและประชดประชัน
เนื้อเพลงมีทั้งความเป็นเรื่องราวและภาพที่ชัดเจน ถ่ายทอดความรักชายหญิงเต็มไปด้วยความเสแสร้งของคนยุคปัจจุบันได้อย่างเจ็บแสบ
จำเป็นต้องอาศัยพลังเสียงและเทคนิคมากมายของนักร้องในการถ่ายทอด
“ว้าว…”
ช่วงที่เพลงเปลี่ยนจากท่อนหลักไปสู่ท่อนฮุก จางซีหยางหัวเราะออกมาเบาๆ
เสียงหัวเราะนี้เต็มไปด้วยความขมขื่น เยาะเย้ย และแฝงความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
พลันทำให้ผู้ชมทุกคนเกิดความรู้สึกตึงเครียดราวกับมีมดตัวเล็กๆ กำลังไต่ไปทั่วร่างกาย
“แม่เจ้า!”
“สุดยอดมาก!”
“ฉันรักเสียงหัวเราะนี้!”
“ทำไมฉันรู้สึกว่าทักษะการร้องของจางซีหยางไม่ได้แพ้ราชาเพลงโจวเลยละ
เพลงนี้ถ่ายทอดออกมาเป็นอีกเวอร์ชันหนึ่งเลย น่าประทับใจสุดๆ”
“เทคนิคสุดยอดมาก!”
“ที่น่าทึ่งไปกว่านั้นคือ ตอนที่โชว์ทักษะเขายังถ่ายทอดได้ถึงอารมณ์สุดๆ
เสียงหัวเราะเมื่อกี้ไม่รู้ว่าเตรียมไว้ก่อนหรือบรรยากาศพาไป แต่จังหวะลงตัวจริงๆ”
ไพเราะ! สะเทือนใจ! เพลิดเพลิน!
นี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของผู้ชมทั้งฮอลล์ แต่ยังเป
