บทที่ 436 เกรงว่านางจะก่อเรื่องขึ้นมา
แม้ว่าเรื่องทำไร่ทำนาจะไม่จำเป็นต้องให้เย่อวี๋หรานลงมือเอง แต่นางก็ยังแวะมาเดินดูรอบ ๆ เป็นครั้งคราวเพื่อสังเกตสถานการณ์
เมื่อเห็นว่าพวกจูต้าทำงานอย่างหนักมาโดยตลอด นางก็เริ่มขี้เกียจสักหน่อย หากรู้สึกเหนื่อยก็พักสักหน่อย แย่สุดก็ยังสามารถแบ่งงานของหนึ่งวันแยกทำเป็นสองวันได้
“ท่านแม่ ไม่เป็นไรขอรับ ใกล้จะพลิกดินแล้ว รอจนปลูกมันเทศฤดูหนาว จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มีเวลาพักอีกมากขอรับ”
พวกจูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่กลับไม่มีใครรู้สึกเหนื่อย
ตราบใดที่สามารถปลูกอะไรกินได้ ลำบากสักหน่อยจะเป็นอะไรไปเล่า
ในอดีตจูซื่อและจูอู่เป็นคนที่ขี้เกียจที่สุดในครอบครัว เย่อวี๋หรานแปลกใจอยู่บ้าง คาดไม่ถึงว่าในปีนี้จะกลายเป็นคนที่ ‘ขยันขันแข็ง’ ถึงเพียงนี้
แต่ไม่นานนางก็คิดออก ปีก่อน ๆ มีพื้นที่เพาะปลูกเพียงน้อยนิด ปลูกอย่างไรสุดท้ายผลลัพธ์ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงนัก
ทั้งสองคนจะขี้เกียจก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ปีนี้มันต่างออกไป หากปลูกให้ดีการเก็บเกี่ยวก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ของที่เก็บมาก็จะสามารถทำให้พวกเขาได้ ‘รายได้’ จำนวนมากอีกด้วย
ข้าวเป็นอาหารหลักในบ้าน ไม่สามารถเอาไปขายได้ แต่ไม่ใช่ว่ายังมีมันเทศหรือ?
หลังจากเอามันเทศไปตากจนแห้งแล้ว ยังสามารถเอาไปบดเป็นผง ลวกเป็นเส้นมันเทศ หรือทำเป็นขนมเปี๊ยะมันเทศ ล้วนสามารถนำไปทำการค้าได้
ผู้ชายสกุลจูไม่สามารถทำการค้าได้ แต่พวกเขาสาม
