มชาติ
ตราบใดที่พวกเย่อวี๋หรานปลูกตามประสบการณ์ก่อนหน้านี้ การปลูกมันเทศย่อมได้ผลผลิตที่ดี แม้ว่าการเก็บเกี่ยวจะไม่ดีเท่ารอบก่อน แต่ก็ยังถือว่าไม่เลว
“อวยพรให้เช่นนี้ ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” เย่อวี๋หรานไม่คิดจะทำให้เขาลำบากใจ
ท้ายที่สุดแล้วคนก็จิตใจดี เรื่องก่อนหน้านี้ของจูเหลาโถวจะตำหนิเขาก็ไม่ได้ อีกทั้งยังไม่ใช่เขาที่ให้จูเหล่าโถวไป ‘นอกใจ’
เขาอยากจะ ‘หยุด’ แต่เกรงว่านางจะก่อเรื่อง ที่จริงแล้วก็เพื่อประโยชน์ของนาง
“คำพูดที่จูต้าเหนียงพูดก่อนหน้านี้ข้าล้วนจำใส่ใจ เจ้าวางใจ ข้าจะไม่สอดมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องเพาะปลูกของพวกเจ้า และจะไม่ขอให้เจ้าส่งต่อเคล็ดลับนี้ให้ผู้อื่น สิ่งที่เจ้าทำมันดีกว่าที่ข้าคิดไว้จริง ๆ…” กานอี้เซียนกล่าวจากใจจริง “ถ้าทำตามวิธีเดิมของข้า คาดว่าพวกเขาคงจะไม่เชื่อเป็นแน่ แต่หลังจากที่ลองใช้วิธีของเจ้า พวกเขาล้วนเชื่อกันหมด”
“ตราบใดที่ท่านไม่คิดว่าชาวนาเหล่านี้ที่ทำงานหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเป็นพวกโง่เขลาก็จะเข้าใจได้เอง ไม่มีใครที่โง่เขลา เชื่อว่าจะมีผลประโยชน์หล่นลงมาจากฟ้า หากท่านผลีผลามบอกสิ่งที่เป็นประโยชน์กับคนอื่นไป แล้วสิ่งนั้นเป็นประโยชน์ก็ไม่แปลกที่คนอื่นจะสนใจท่าน” เย่อวี๋หรานพยักหน้าและพูดต่อ “เชื่อสิ่งที่ตาเห็น เชื่อสิ่งที่หูได้ยิน ต่อให้ท่านพูดมากแค่ไหนก็ไม่สู้ลงมือทำก่อน และให้คนรอบข้างเห็นผลลัพธ์กับตา หลังจากนั้นคนก็จะทำตามเอง ต่อให้ไม่ต้องเรียก แต
