อันดับไหน แต่สิบอันดับแรกนี่ชัวร์ๆ เลย มีคนบอกว่าหน้าใหม่คนนี้คล้ายไป๋ตี้มาก…”
“ไม่ใช่ว่าใครก็จะมาเทียบกับไป๋ตี้ได้หรอกนะ!”
โจวหานจิ้นรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เดินนำเข้าไปในห้อง นั่งลงแล้วหยิบมือถือของเขาขึ้นมาเปิดดูชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลจนเจอ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ ที่อันดับสิบแปด
ลองฟังดูหน่อยแล้วกัน โจวหานจิ้นกดเล่นเพลง
เสียงร้องโหยหวนจากห้องคาราโอเกะด้านนอก ทำให้คนไม่สามารถตัดสินคุณภาพของเพลงนี้ได้เลย
เพื่อนที่มาด้วยกันก็เดินตามเข้ามา หลี่เซียวซบไหล่โจวหานจิ้นและฟังไปด้วย
หนึ่งนาที… สองนาที… สามนาที…
เกือบสี่นาที เพลงนี้ก็จบลง
ภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศดูแปลกประหลาดเล็กน้อย
หลี่เซียวลุกขึ้นพรวด
“ฉันปวดท้องนิดหน่อย อยากกลับไปพักก่อน พวกนายสนุกกันต่อเลยนะ”
“ฉันไปด้วย”
โจวหานจิ้นลุกขึ้นโอบแฟนสาว แล้วหันไปบอกทุกคน
“ขอโทษทีนะ ขอตัวก่อน”
เดินออกจากคาราโอเกะมา หลี่เซียวหันไปมองโจวหานจิ้น
“นายคิดยังไงกับเพลงนี้?”
สีหน้าของโจวหานจิ้นดูซับซ้อน
“แค่พูดถึงเพลงนี้อย่างเดียว เจ้าฉูฉือนี่มีลักษณะบางอย่างคล้ายไป๋ตี้อยู่จริงๆ แต่ทักษะการร้องยังไม่ถึงขั้น หมอนี่เป็นทั้งนักร้องนักแต่งเพลง มีของอยู่เหมือนกัน”
“ดูท่าฉันจะอันตรายแล้ว”
หลี่เซียวถอนหายใจพลางกล่าว
โจวหานจิ้นพูดอย่างจริงจัง
“ฉันโจวหานจิ้นยังชนะไป๋ตี้ได้ หลี่เซียวเธอก็ย่อมชนะฉูฉือคนนี้ได้เหมือนกัน”
“นายชนะไป๋ตี้
