างๆ
“ผีเสื้อปีกหักรอนแรมไร้บุปผา…”
เดินไปอีกไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเพลงนี้ดังมาจากห้องอื่นอีก
“สะพานขาดเคยปกคลุมด้วยหิมะหรือไม่ ข้ามองเงาสะท้อนชลธาร…”
จนสุดท้ายพวกเขาเดินมาถึงห้องของตัวเอง ก่อนเข้าประตูได้ยินเสียงเพลงที่คล้ายกันดังมาจากห้องข้างๆ
“บุหลันในธาราเย็นเยียบดุจหิมะขาว ปลายเล็บสัมผัสต้องละลายหาย…”
ทุกคนหยุดชะงัก
“เพลงของใครเนี่ย?”
“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
“ตลอดทางที่เดินผ่านมาก็นี้มีสี่ห้าห้องที่ร้องเพลงนี้อยู่นะ ดังขนาดนี้เชียว?”
“พวกนายสามค่ายใหญ่หยิ่งเกินไปแล้ว”
มีคนหนึ่งอดบ่นไม่ได้
“นี่เป็นเพลงใหม่จากนักร้องหน้าใหม่ สองวันนี้ในวงการพูดถึงกันให้แซด บอกว่าเป็นอีกเพลงที่เหมือน ‘ดับทุกข์’ ตอนนี้เขาพุ่งไปถึงยี่สิบอันดับแรกของชาร์ตประจำฤดูกาลแล้ว!”
เหมือนสะกิดคำต้องห้าม สีหน้าของโจวหานจิ้นเปลี่ยนไปทันที
“ทำไมถึงบอกว่าเป็น ‘ดับทุกข์’ อีกเพลงละ?”
เพื่อนยิ้มแหย
“ตอนที่ไป๋ตี้ปล่อย ‘ดับทุกข์’ ก็ยังเป็นแค่ศิลปินหน้าใหม่ไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นนักร้องก็เป็นหน้าใหม่เหมือนกัน แต่เพลงใหม่ของศิลปินหน้าใหม่ดันถล่มชาร์ตประจำฤดูกาลซะเละเลย…”
หยุดไปครู่หนึ่ง คนคนนั้นก็เกาหัวกล่าวว่า
“แน่นอนว่าสุดท้ายก็โดนราชาเพลงโจวจัดการไป”
กระแอมเบาๆ อย่างประหลาดใจ คนคนนั้นพูดต่อ
“เพลง ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ นี่ก็เป็นเพลงใหม่จากศิลปินหน้าใหม่เหมือนกัน กำลังมาแรงสุดๆ ในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล ไม่รู้สุดท้ายจะขึ้นไปถึง
