บทที่ 435 วิ่งจนเหนื่อยหอบ
ยามที่พวกนางกลับบ้านเดิมแล้วจะอยากรักษาหน้ามากหน่อย เอาของไปมากหน่อยก็ย่อมได้ ตราบใดที่ท่านแม่ยินยอม
แต่หากกล้าที่จะอกตัญญูต่อแม่เฒ่า หรือทำเรื่องที่ผิดต่อสกุลจู ทำให้ต้องอับอาย เช่นนั้นแค่ขอโทษคงยังไม่พอ
ในค่ำคืนที่มืดมิด มีเสียงร้องของพวกแมลงหวี่
สายลมยามค่ำพัดพาความรู้สึกน่าอึดอัดหอบหนึ่งมาด้วย พลอยทำให้จิตใจคนไม่เป็นสุข
เงาของต้นไม้รอบข้างหาได้ดูงดงามไม่ ในทางกลับกัน มันให้ความรู้สึกราวกับเป็นกรงเล็บและคมเขี้ยว
ในคราแรกหลินซื่อเป็นคนเดินนำ แต่เดินไปเดินมาจูอู่กลับเป็นฝ่ายเดินนำ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายิ่งเดินก็ยิ่งเร็ว จนหลินซื่อทำได้เพียงวิ่งเหยาะ ๆ ตามไป แต่ก็แทบตามไม่ทัน
ยิ่งเดินไปในใจของหลินซื่อก็ยิ่งตื่นตระหนก “จูอู่ เจ้ารอข้าด้วย…”
จูอู่ไม่ตอบสนองและเมินเฉยนาง เดินต่อไปทั้งยังเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
หลินซื่อที่ตามหลังจึงต้องวิ่งตามไป
นางวิ่งจนเหนื่อยหอบแต่ก็ไม่กล้าหยุด ทำได้เพียงภาวนาครั้งแล้วครั้งเล่าหวังให้เขารอ
เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเกือบตามไม่ทันแล้ว จูอู่ก็หยุดฝีเท้า
ในใจของหลินซื่อปีติยินดี เพียงแต่ไม่รอให้นางเปิดปากพูด จูอู่ก็หันกลับมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา
“รู้สึกไม่ค่อยดีหรือ?” จูอู่เปิดปากถาม
หลินซื่อไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงตอบไปตามตรง “รู้สึกไม่ค่อยดี”
ก็ใช่น่ะสิ ขาทั้งสองข้างล้วนรู้สึกราวกับไม่ใช่ขาของตัวเอง รู้สึกไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง
ไม่เพียงเ
