ท่านั้น การหายใจก็ลำบากเป็นอย่างมาก รู้สึกเหมือนมีอะไรอุดปากจนทำให้หายใจลำบาก
“รู้สึกราวกับว่าปอดกำลังจะระเบิดหรือ คิดจะมาสะสางบัญชีกับข้าแต่กลับไม่มีความกล้า คิดว่าตัวเองรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน รู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือ?” จูอู่ถามต่อ
“อืม”
“ตอนนี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ารู้สึกอย่างไร?” จูอู่ยังคงถามต่อ “เจ้ามาจากไหนแล้วตอนนี้เจ้าอยู่ที่ใด? ข้าทั้งรู้สึกโกรธและผิดหวังมากกว่าเจ้าเป็นพันเท่า ข้าไม่รู้แล้วด้วยซ้ำว่าแรกเริ่มเดิมทีเจ้ามาแต่งงานกับข้าเพราะเหตุใดกัน? เจ้ามีใจให้ข้าจริง หรือเห็นว่าสกุลจูของข้าสามารถสนับสนุนครอบครัวเก่าเจ้าได้กันแน่?”
หลินซื่อถูกทำให้ตกใจจึงรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้…”
“ถ้าไม่ใช่ งั้นตัวเจ้าเองลองคิดดูสิ ตั้งแต่เจ้าแต่งเข้าสกุลจูของพวกข้า มีครั้งไหนบ้างที่เจ้าไม่คิดแทนบ้านเดิม มีครั้งไหนบ้างที่พวกเราสองคนมีเรื่องแล้วไม่ใช่เพราะเรื่องบ้านเดิมของเจ้า?” จูอู่ไม่แสดงความเห็นใจแม้แต่น้อย พูดเรื่องหลังจากที่นางแต่งงานเข้าสกุลจูออกมาทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา
นอกจากน้องสาวทั้งสองคนและหลานสาวทั้งสามคนแล้ว ยามที่ท้องลูกก่อนหน้านี้ ไม่ใช่เพราะบ้านเดิมของนางหรอกหรือที่ทำให้พวกเขาแท้งลูกคนแรกไป?
ยามนั้นนางยังเยาว์วัย ครั้งแรกยังไม่มีประสบการณ์ก็แล้วไปเถอะ เขาจึง ‘อภัย’ ให้นาง
เมื่อเห็นนางพาหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยเข้ามาในบ้านสกุลจู เขาก็ยังอดทนไว้
แต่ครานี้เรื่องหลี่
