นี้ลงได้เลย
ต้องทำให้ปู่เยโหวกลายเป็น ‘นักเขียนวิปริตสุดดำมืด’ ในสายตาทุกคนอย่างเต็มที่ก่อน
นวนิยายเรื่องนี้ถึงจะสร้างความแตกต่างที่น่าตกใจได้มากพอ
“พอแล้ว! ไม่สุ่มแล้ว”
หลินจือไปรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก เพราะใช้แต้มชื่อเสียงเยอะเกินไป
ต้องฟื้นพลังบ้าง เพราะอนาคตยังต้องพึ่งแต้มชื่อเสียงในการสร้างผลงานแบบคัสตอม
ในที่สุดเดือนพฤศจิกายนก็จบลงแล้ว เดือนนี้ไม่มีไป๋ตี้และไม่มีโจวหานจิ้น
อันดับประจำฤดูกาลจึงเงียบเหงาราวกับคำวิจารณ์จากวงการเพลง
“ไม่น่าตื่นเต้นเร้าใจเหมือนเดือนตุลาคม”
เพราะการที่นักร้องแถวสองจะเกาะขาพ่อเพลงปะทะราชาเพลงได้ อาจจะมีให้เห็นแค่หนึ่งหรือสองปีครั้งเท่านั้น
หายากสุดๆ
ไม่อย่างนั้น ในช่วงเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ราชาเพลงโจวก็คงไม่ต้องทุ่มสุดชีวิตเพื่อหาทางลงให้ตัวเองขนาดนั้น
แน่นอน
ไป๋ตี้ไม่ใช่พ่อเพลง เพียงแต่เวลาคนเห็นนักแต่งเพลงเก่งๆ ก็ชอบยกย่องพวกเขาด้วยคำนี้
คล้ายกับเวลาเราชมนักแสดงที่เก่งมากๆ ก็จะเรียกว่า ‘ราชานักแสดง’
ส่วนเรื่องที่นักแสดงคนนั้นจะเคยได้รางวัลราชานักแสดงหรือไม่? ไม่สำคัญ
สรุปแล้วศึกใหญ่ในเดือนตุลาคมครั้งนั้นยังไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกจุใจ
จึงคิดว่าตารางจัดอันดับประจำฤดูกาลของเดือนพฤศจิกายนไม่มีอะไรน่าสนใจ
และตอนนี้เดือนธันวาคมก็มาถึงแล้ว
คนในวงการหลายคนเปิดตารางจัดอันดับประจำฤดูกาลดูทันที หวังจะหาอะไรสนุกๆ แต่กลับไม่พบข่าวใหญ่ใดๆ
“ก็ยังไม่มีไป๋ตี้”
“เดาว่าส
