จือไปยิ้มออกมาจึงถามด้วยความสงสัย
“ฉันนึกถึงเรื่องดีๆ ขึ้นมานะ”
หลินจือไปยังคงยิ้มไม่หุบ
“ช่วงนี้ลำบากนายแล้ว ต่อไปนายโฟกัสกับการเตรียมตัวสำหรับวาไรตี้โชว์ก็พอ ไม่ต้องมาสอนฉันร้องเพลงแล้วละ”
“ผมไม่เป็นไรนะครับ…”
หลินโสวจัวเข้าใจว่าอาคงไม่อยากรบกวนตนเอง
“นายเองก็มีเรื่องของตัวเอง อีกอย่าง ต่อไปฉันเองก็คงไม่มีเวลามาเรียนเรื่องนี้มากขนาดนั้นแล้ว”
หลินจือไปตบไหล่โสวจัวเบาๆ
“ก็ได้ครับ”
หลินโสวจัวพูดอย่างจริงจัง
“ถ้าอามีอะไรให้ช่วย ติดต่อผมได้เสมอนะครับ”
“อืม”
หลินโสวจัวเดินออกไป
หลินจือไปกลับขึ้นไปชั้นบน แล้วเรียกระบบออกมา
“เฟยหง”
“โฮสต์เชิญกล่าว”
“ฉันมีค่าทักษะอยู่ห้าแต้มใช่ไหม?”
“ใช่ โฮสต์ต้องการใช้แต้มเพิ่มทักษะหรือไม่?”
“อืม”
หน้าจอข้อมูลปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินจือไป เขาชี้นิ้วไปที่ค่าการขับร้อง
“เฟยหง เพิ่มแต้ม!”
ค่าการขับร้องเริ่มขยับขึ้นทันที
36…37…38…39…40…
สุดท้าย ค่าการขับร้องของหลินจือไปหยุดอยู่ที่ 40
ขณะเดียวกัน
หลินจือไปรู้สึกเหมือนมีอะไรซ่าๆ ยิบๆ ในสมอง
จากนั้นความรู้สึกนี้ก็แผ่ลงไปถึงลำคอ รู้สึกคันยุบยิบเหมือนมีแมลงไต่
ฮัดชิ้ว!
หลินจือไปจามทีหนึ่ง ความรู้สึกคันนั้นก็หายไป
เสียงกลไกของเฟยหงดังขึ้น
“การเพิ่มแต้มเสร็จสมบูรณ์ ค่าการขับร้องของโฮสต์เพิ่มเรียบร้อยแล้ว”
เสร็จแล้วเหรอ? ลองดูผลลัพธ์หน่อยแล้วกัน
หลินจือไปกระแอม แล้วเริ่มร้องเพลงเบาๆ
“สีสันแห่งแสงจันทรา กลิ่นหอมละมุนของอ
