บทที่ 434 เส้นที่ห้ามล้ำของสกุลจู
หลินซื่อพยักหน้าอย่างซื่อตรง
“ในเมื่อเจ้าหน้าที่หลี่ว์บอกว่าอีกไม่กี่วันจะแจ้งข่าวคราวมา เช่นนั้นเจ้าก็รอให้ในบ้านเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จแล้วค่อยไปถามข่าวคราวสักหน่อย เจ้าต้องยืนยันว่าเจ้าไปถามหาพี่สาวของเจ้า หากหลี่ว์ต้าซุ่นไม่ยอมคืนพี่สาวของเจ้า เช่นนั้นเจ้าจะไม่ยอมส่งหลานสาวทั้งสามคนของสกุลหลี่ว์กลับไป” เย่อวี๋หรานเตือนเพราะเกรงว่าคนจะลืม ‘ประเด็นสำคัญ’
ในขณะเดียวกัน นางก็ไม่ลืมที่จะบอกคนในลานบ้านว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด และให้ปิดปากให้สนิท
หลังจากจัดการเรื่องของหลินซื่อเรียบร้อยแล้ว เย่อวี๋หรานก็ออกไป ทั้งยังให้จูอู่จับตาดูไว้
จูอู่พยักหน้าเล็กน้อย หลังจากนั้นก็มองไปยังหลินซื่อ
แท้จริงหลิวซื่อยังอยาก ‘ดูเรื่องสนุก’ แต่น่าเสียดายที่จูเอ้อร์ถูกจูอู่กำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อทำงานเสร็จจึงถูกจูอู่หิ้วกลับไป
จูซื่อยังหาข้อแก้ตัว เกลี้ยกล่อมให้หลี่ซื่อกลับห้อง อีกทั้งซานเป่าและซื่อเป่ายังเล่นกันวุ่น นางจึงไม่อาจละมือได้ไปพักหนึ่ง ทำได้เพียงพักความคิดและรอวันพรุ่งนี้
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยให้ห้องของพวกนางแก่หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาไปใช้ ดังนั้นตัวเองจึงได้แต่วิ่งไปที่เรือนใหม่ และไปนอนเบียดกับจูปาเม่ย
เพราะเรื่องในวันนี้ทำให้สองพี่น้องกังวลมาทั้งวัน
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่นอนอยู่บนเตียงพูดขอบคุณจูปาเม่ย “ขอบคุณนะ!”
เป็