นธรรมดาที่จูปาเม่ยจะไม่ได้บอกว่านี่เป็นความคิดของพี่ห้า จึงทำได้เพียงยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ใครให้พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเล่า ก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ข้าก็มีความสุขเหมือนกัน แต่เรื่องนี้พวกเจ้าอย่าให้พี่สะใภ้ห้ารู้เด็ดขาดนะ และหากท่านแม่ของข้ารู้เข้า ท่านแม่จะต้องโกรธแน่ที่ข้าเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกพี่ชาย ท่านแม่นิสัยเช่นไรพวกเจ้าสองคนก็รู้ เมื่อถึงครานั้นคงไม่ส่งผลดีต่อข้า”
“อย่าห่วงเลย พวกข้าจะไม่บอกแน่นอน”
“ใช่ จะไม่บอก”
……
แม้ว่าหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยจะไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะจบลงหรือไม่ แต่พวกนางสองคนก็รู้ดีว่าใครในสกุลจูที่ไม่อาจล่วงเกินได้
พี่สาวคนรองของนางทำให้ ‘ท่านป้าจู’ ขุ่นเคืองไปแล้ว นางทั้งสองคนไม่อาจไปทำให้ ‘ขุ่นเคือง’ ได้อีก
ไม่เช่นนั้น หากไม่มี ‘คำพูดดี ๆ’ ของจูปาเม่ย พวกนางทั้งสองคนคงต้องทนทุกข์ใจเป็นแน่
ออกจากสกุลจูไปพวกนางก็ไม่มีที่ไปแล้ว ถ้าบอกว่าจะกลับไปที่หมู่บ้านสกุลหลิน เกรงว่าคงมีชะตากรรมเพียงถูกท่านย่าเอาตัวไปขายเป็นแน่
ร่างของหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาสามคนนี้สกปรกอยู่บ้าง หลินซื่อจึงไปเอาอ่างน้ำมาให้พวกนางอาบน้ำสักรอบหนึ่ง
ไม่สิ พูดให้ถูกต้องควรจะเป็นต้องอาบหลาย ๆ รอบ
เพราะความจริงแล้วสกปรกมาก อ่างน้ำอ่างหนึ่งไม่สามารถจะอาบน้ำให้สะอาดได้
ทุกคนล้วนกลับไปพักผ่อนที่ห้อง มีเพียงนางคนเดียวที่ยุ่งอยู่ที่นั่น หากเป็นปกตินางยังสามารถขอ
