ให้จูอู่ช่วยนางได้สักหน่อย
แต่วันนี้จูอู่มีท่าทีราวกับ ‘ข้าโกรธเจ้ามาก’ จึงทำเพียงกอดอกมองอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมเข้ามาช่วยแน่นอน
ครั้นหลินซื่อออกมาเปลี่ยนน้ำ จูอู่ก็ยังเยาะเย้ยอยู่สองสามประโยค “ไร้สาระนัก! ตัวเองยังเลี้ยงไม่รอด จะไปเลี้ยงคนอื่นรอดได้รึ!”
“ไม่รู้ว่าสกุลหลินบ้านเก่าเจ้าชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไร แม่ก็ตายไปแล้วยังมาเลี้ยงดูน้องสาว ถ้าเปลี่ยนเป็นครอบครัวอื่นคงถูกขอหย่าไปนานแล้ว แต่เพราะครอบครัวข้าใจดีจึงไม่เป็นเช่นนั้น”
“บางคนก็ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่ หน้าหนานัก คนก็เอาของจากบ้านสามีมาเลี้ยงดู ไม่เกรงกลัวที่จะถูกหย่าเลย”
……
คำก็ ‘ถูกหย่า’ สองคำก็ ‘ถูกหย่า’ ยังไม่ต้องพูดถึงหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาที่อยู่ในห้องซึ่งกำลังตกใจกลัวจนน้ำตาไหลริน ในใจของหลินซื่อเองก็ว้าวุ่นใจไม่น้อย
นางไม่กล้าพูดอะไร กัดริมฝีปากตักน้ำ และช่วยเด็กทั้งสามคนเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้ง และรีบให้พวกนางเข้านอน
ในห้องข้าง ๆ กันนั้น หลี่ซื่อกล่อมซานเป่าและซื่อเป่านอนไป แอบฟังการสนทนาข้างนอกไป
นางพูดเสียงเบากับจูซื่อว่า “น้องห้าไม่ใช่ว่าเกินไปหน่อยหรือ? ท่านแม่ยังไม่พูดอะไรเลย เขาพูดเช่นนี้ไม่ใช่ว่าทำให้น้องสะใภ้ห้าตกใจกลัวหรือ?”
“ชู่” จูซื่อให้นางลดเสียงลงและพูดว่า “เรื่องของสามีภรรยาคู่อื่น พวกเราสอดมือเข้าไปยุ่งคงไม่ดีนักหรอก”
“ข้าเข้าใจ ข้าแค่กังวล เกรงว่าท่านแม่รู้เข้าแล้วจะโกรธ หากท่านแม่โ
