กรธก็ล้วนไม่เป็นผลดีต่อพวกเรา” หลี่ซื่อกล่าว
วันนี้หลินซื่อสร้างเรื่องวุ่นวาย สีหน้าที่เย่อวี๋หรานแสดงออก ทุกคนในบ้านล้วน ‘เกรงกลัว’ เพราะเกรงว่าหินก้อนใหญ่นี้จะมาหล่นทับหัวตัวเอง
ยังดีที่ปกติแล้วเย่อวี๋หรานจะอยู่ที่เรือนใหม่ ตอนกลางวันจึงไม่ค่อยได้มา ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงทำงานอย่างไม่สบายใจ
แม้ว่าจูอู่จะกดเสียงให้เบาลงบ้าง แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่ได้ยิน
ดังนั้นคำพูดที่เยาะเย้ยหลินซื่อเหล่านั้น ทุกห้องจึงได้ยินการเคลื่อนไหวในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครออกมาช่วย ‘เกลี้ยกล่อม’
หลินซื่อตาแดงก่ำ นางให้หลี่ว์ต้ายา หลี่เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาเข้านอนก่อน แล้วจึงเอาน้ำไปเททิ้ง
หลังจัดการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว นางก็สะกิดข้างตัวจูอู่ พลางขอร้องเสียงเบา “พวกเราออกไปคุยกันหน่อยดีหรือไม่?”
จูอู่ร้อง ‘หึ’ เสียงหนึ่ง แต่ก็ยังเดินตามนางไป
ในเรือนค่อย ๆ เงียบลง
หลี่ซื่อสงสัยขึ้นมา “ทำไมไม่ได้ยินเสียงแล้วเล่า?”
จูซื่อพูดอย่างสมเหตุสมผล “เดาว่าคงออกไปคุยกันแล้ว ในเรือนคนเยอะเช่นนี้ ถ้าน้องห้าจะสั่งสอนน้องสะใภ้ห้าคงไม่สะดวกนัก”
“น้องห้าจะไม่ตีน้องสะใภ้ห้าใช่หรือไม่?” หลี่ซื่อเป็นห่วงขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรื่องของทั้งสองคน
นางไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือไม่ที่แต่งงานกับจูซื่อ แม้ว่าชายผู้นี้จะไม่ได้มีความสามารถอะไรเป็นพิเศษ แต่อย่างน้อยก็ไม่ลงไม้ลงมือกับนาง
“พูดยาก” แม้จูซื่อจะไม่รู้ว่าจูอู่จะลงไม้ลงมือหรือไม่ แต่เข
