บทที่ 433 ขู่คนได้
เมื่อถึงช่วงเย็น เงาของหลินซื่อ หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาก็ปรากฏขึ้นที่หน้าเรือนสกุลจู
นางไม่ได้โง่ ยังรู้จักหลบหลีกผู้คนในยามที่กลับมา
แน่นอนว่าก็เป็นเพราะพวกนางสภาพ ‘จนตรอก’ เกินไป นางจึงรู้สึกไม่มีหน้าจะไปพบใคร ดังนั้นถึงได้พยายามหลีกเลี่ยงผู้คนตอนที่กลับมา
หลี่ซื่อเป็นคนแรกที่พบว่าพวกนางกลับมา เมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่จืดของทั้งสี่คนก็ตกใจ “น้องสะใภ้ห้า เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า? ทำไมสภาพถึงกลายเป็นเช่นนี้เล่า?! ไม่ใช่ว่าไปหาคนที่เรือนมาหรือ ทำไมถึงมีสภาพอย่างกับโดนใครตีมาเช่นนี้?”
นอกจากเสียงของนางที่ดังขึ้นมา คนอื่นที่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวก็พากันรีบออกมาด้วย
หลินซื่อรู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง รีบปกป้องหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาไว้ข้างหลัง
“ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน…”
ยามที่หลิวซื่อรีบเข้ามา ก็ทันเห็นเพียงด้านหลังของคนแล้ว
นางวิ่งไปเบื้องหน้าของหลี่ซื่อแล้วถามเสียงเบา “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครถูกคนตีนะ คงไม่ใช่น้องสะใภ้ห้ากระมัง?”
แม้ว่าจะเป็นน้ำเสียงที่ตั้งคำถาม แต่หลิวซื่อก็คิดว่าหากไม่ใช่ก็ใกล้เคียง
แม้จะไม่แน่ใจว่าหลี่ว์ต้าซุ่นเป็นคนเช่นไร แต่แม่ของอีกฝ่ายร้ายกาจเพียงใด ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินพวกเขาพูดกันมาแล้ว
หากแม่สามีไปจัดการเอง นางยังรู้สึกว่า ‘มีหวัง’ แต่หากหลินซื่อไปเองเล่า?
เช่นนั้นก็พูดยากแล้ว
หลี่ซื่อเห็นนางมีท่าทีเหมือน
