ไม่กี่อึกเท่านั้นในมื้ออาหาร
หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว เย่อวี๋หรานก็ให้พวกเขาเก็บกวาดโต๊ะอาหาร
“ท่านแม่” หลินซื่อเห็นท่าทีไม่แยแสของแม่สามีก็ลนลานอยู่ไม่น้อย นางรีบหยุดเย่อวี๋หรานที่กำลังจะแยกตัวจากไป ก่อนจะเปิดปากพูดว่า “วันนี้ข้าไปที่หมู่บ้านสกุลหลี่ว์มาเจ้าค่ะ เจ้าหน้าที่หลี่ว์บอกว่าเรื่องนี้ต้องได้รับการสืบสวน เขาให้ข้ากลับมารอฟังข่าวคราวเจ้าค่ะ…”
“เขาพูดว่าอย่างไร?” เย่อวี๋หรานนั่งลงและถาม
หลินซื่อไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยจึงพูดออกมาทั้งหมด แม้กระทั่งเรื่องที่นางพาหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาตรงไปที่เรือนของเจ้าหน้าที่หลี่ว์ก็ยังพูดออกมา
“คนทั้งหมู่บ้านก็มาด้วยหรือ?”
“เจ้าค่ะ เดิมทีพอเข้าไปในหมู่บ้าน ข้าก็พูดเสียงดังเป็นพิเศษ ทุกคนจึงล้วนได้ยินเจ้าค่ะ…”
“หลี่ว์ต้าซุ่นกับแม่ของเขาไม่ได้ทำให้เจ้าลำบากหรือ?”
“จะว่าลำบากก็ลำบากเจ้าค่ะ แต่เจ้าหน้าที่หลี่ว์ให้คนจับตัวหลี่ว์ต้าซุ่นไว้เพราะความดุร้ายของเขาเจ้าค่ะ”
……
หลินซื่อราวกับว่ากลัวเย่อวี๋หรานจะ ‘ฟังไม่เข้าใจ’ ดังนั้นจึงพูดอย่างละเอียดมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ไม่ว่าจะถามอะไรก็ล้วนแต่พูดเพิ่มอีกสองสามประโยค
พวกหลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลี่ซื่อที่กำลังเก็บโต๊ะก็เคลื่อนไหวช้าลง ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
ส่วนพวกผู้ชายสกุลจูก็ไม่ได้ลุกไปไหน ยังคงนั่งฟังอยู่ที่โต๊ะเช่นนั้น
และเย่อวี๋หรานก็ไม่ได้หยุด ‘ถาม’ ต่อหน้าพวกเขาด้วย
เ
