จะประเมินคนต่ำเกินไปได้
เย่อวี๋หรานนั่งอยู่ในลานบ้านของเรือนใหม่ มองพวกซานเป่าและซื่อเป่า เมื่อได้ยินจูปาเม่ยเรียกก็พาทั้งสองคนไปที่เรือนข้าง ๆ
หลินซื่อพาหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยามาด้วย ซึ่งพวกนางเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านเรียบร้อยแล้ว
หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาเข้าตระกูลมาตัวเปล่า เป็นธรรมดาที่จะไม่มีเสื้อผ้าที่สะอาดไว้ผลัดเปลี่ยน เป็นหลิ่วซื่อที่ยังเก็บเสื้อผ้าของต้าเป่าและเอ้อร์เป่าไว้ จึงฝืนใจเอาออกมาให้ทั้งสามคนใส่
อย่ามองว่าหลี่ว์ต้ายาแก่กว่าต้าเป่าสองปี แต่เพราะนางผอมมากเนื่องจากขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน เสื้อผ้าของต้าเป่าที่นางสวมจึงดูหลวมอยู่บ้าง
หลี่ว์เอ้อร์ยาสวมเสื้อผ้าสมัยเด็กของต้าเป่า ส่วนหลี่ว์ซานยาสวมเสื้อผ้าของเอ้อร์เป่า
เย่อวี๋หรานเห็นพวกนางก็ไม่แม้แต่จะชายตาแล ให้ทุกคนจัดโต๊ะอาหารกันไป
ยามปกติหลินซื่อกับหลี่ว์ต้ายา หลี่เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาจะเร่งรีบไปยังโต๊ะเล็ก
โดยส่วนแบ่งที่ได้ยังคงเป็นข้าวต้มชามใหญ่ ความจริงแล้วเป็นข้าวต้มชามใหญ่ที่ถูกเติมน้ำอุ่น และแช่ไว้พักหนึ่ง
ยามที่พวกนางออกจากบ้านไปก็ยังเป็นตอนเช้า เพราะหิวมาก จึงกอดชามไว้และเริ่มดื่มเข้าไปคำโตโดยไม่สนใจว่ามันจะร้อนหรือไม่
รวมกับผักสดและผักดองบนโต๊ะ ทำให้รสชาติอร่อยเป็นพิเศษ
แน่นอนว่าส่วนแบ่งไม่ได้เพียงพอขนาดนั้น เช่นนั้นจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ จึงทำได้เพียงดื่ม
