บทที่ 430 หลินต้าเม่ยตายแล้วหรือ?!
หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาหลบอยู่เบื้องหลังหลินซื่อ จับชายเสื้อของนางไว้แน่น แววตาที่มองไปยังหลี่ว์ต้าซุ่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
พวกนางได้แต่เดินตามหลินซื่อ ราวกับว่ามีเพียงนางเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องพวกนางได้
“หลินเอ้อร์เม่ย เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!” หลี่ว์ต้าซุ่นมองไปยังหลินซื่อด้วยสีหน้าตกตะลึง “ต้ายา เอ้อร์ยา ซานยา ทำไมพวกเจ้าถึงไปซ่อนตัวอยู่หลังคนอื่นเช่นนั้น? ออกมานี่…”
หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาส่ายหัว และยิ่งหลบซ่อนตัวเองมากขึ้นไปอีก
หลินซื่อมองไปยังหลี่ว์ต้าซุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แทบอยากจะฆ่าเขาให้ตาย “หลี่ว์ต้าซุ่น ถ้าวันนี้เจ้าไม่มีคำอธิบายให้ข้า ข้ายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อไม่ให้ครอบครัวเจ้าอยู่เป็นสุข ในเมื่อชีวิตข้าไม่เป็นสุข เจ้าก็อย่าหวังว่าจะอยู่อย่างเป็นสุขเลย”
“อะไรนะ? ข้ากับเจ้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม? ถ้าจะหาก็ไปหาผู้ชายของเจ้านู่น…” การตอบสนองแรกของหลี่ว์ต้าซุ่นคือหลินต้าเม่ยไม่กล้าไปฟ้องเจ้าหน้าที่หลี่ว์ แต่กลับไประบายให้หลินเอ้อร์เม่ยผู้เป็นน้องฟัง
แล้วหลินเอ้อร์เม่ยเป็นใครกันเล่า?
นางเป็นลูกสะใภ้ของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์น่าตายผู้นั้น นิสัยก็ย่อมไม่ต่างจากหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์
หลินต้าเม่ยไม่กล้าสร้างเรื่อง แต่แน่นอนว่าคนเป็นน้องสาวนั้นกล้า
ทันใดนั้นก็รู้สึกปวดหัวขึ้น
