มา แต่เขาคิดในใจว่า ข้าแค่นอนกับเมียตัวเอง ข้าจะมีความสุขมันก็ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!
เขายังกวักมือเรียกให้หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยามาหา
แต่หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยากลับไม่กล้าไป หลี่ว์ต้าซุ่นโกรธมากจนย่างสามขุมไปข้างหน้าเพื่อจะพาเด็กหญิงทั้งสามกลับมา
เขาดึงคนไปต่อว่าไป “พอได้ประโยชน์ทั้งจากคนในคนนอก มาครานี้ใครเป็นคนใน ใครเป็นคนนอกก็แยกไม่ออกแล้วหรือ? ข้าเป็นพ่อของพวกเจ้า พวกเจ้ายังไม่ช่วยพ่อตัวเอง แล้วยังจะไปช่วยคนนอก เชื่อไหมว่าข้าจะตีขาคนสอพลอเช่นพวกเจ้าให้หักเสีย?”
เขาตะโกนไปดึงไป แต่หลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยากลับกอดขาหลินซื่อไว้แน่น เด็กตัวน้อยกอดแขนหลินซื่อไว้ ดึงรั้งและตะโกนสุดเสียง “ช่วยด้วยเจ้าค่ะ!”
“ข้าไม่ไป ช่วยด้วย!”
“ข้าไม่อยากไป ข้าไม่อยากไปกับเขา เขาเป็นคนไม่ดี!”
……
หลี่ว์ต้าซุ่นที่ถูกปฏิเสธทั้งหงุดหงิดและอับอาย จึงยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา
เพียะ!
ใบหน้าของหลี่ว์ต้ายาปูดนูนขึ้นมา
เจ้าหน้าที่หลี่ว์เห็นก็โกรธเป็นอย่างมาก “นี่มันเรื่องอะไรกัน! ต่อหน้าข้าเจ้ายังกล้าตีคน ลับหลังเจ้าจะไม่กล้าทำยิ่งกว่านี้หรือ?”
จากนั้นก็เรียกให้พวกหลี่ว์วั่งไฉมาแยกตัวหลี่ว์ต้าซุ่น ออกจากพวกหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยา
ในขณะเดียวกันหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาที่หลบอยู่หลังหลินซื่อก็ถูกคนทำให้ตกใจกลัว
หลินซื่อปลอบใจอยู่ครู่หน
