ึ่ง และหันไปด่าทอว่าหลี่ว์ต้าซุ่นไม่ใช่คน แม้แต่ลูกสาวตัวเองยังรังแกได้ลงคอ
หลี่ว์ต้าซุ่นตะโกนว่า “ข้าจะไปรังแกพวกนางได้อย่างไร? ข้าไปรังแกพวกนางตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นคนสอนพวกนางให้ทำเช่นนี้หรือ? ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย…”
หลินซื่อตะโกนกลับทันที “ถ้าเจ้าไม่ได้ทำอะไร พวกนางจะกลัวจนมีสภาพเช่นนี้หรือ? จะมาบอกว่าข้าเป็นคนสอนพวกนางงั้นหรือ? ข้าจะไปสอนพวกนางตอนไหน? แล้วข้าจะไปสอนพวกนางได้อย่างไร? เด็กน่ะไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ใครทำดีกับพวกนาง ใครทำชั่วกับพวกนาง ครู่เดียวก็แยกออกแล้ว”
“เจ้าลองดูพวกนางที่กลัวจนมีสภาพเช่นนี้ คิดว่าเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นแค่วันเดียวหรือ?”
พวกผู้หญิงในหมู่บ้านเห็นฉากนี้ก็ตกใจขึ้นมา
พวกนางเพียงแค่ได้ยินมาว่าครอบครัวของหลี่ว์ต้าซุ่นนั้นไม่ได้เรื่อง มักจะไม่ยอมให้อาหารแก่เด็กหญิงทั้งสามคน แต่เด็กหญิงทั้งสามคน ‘กลัว’ พ่อตัวเองถึงเพียงนี้ นี่ไม่เกินไปหน่อยหรือ?
หลี่ว์ต้าซุ่นต้องทำอะไรบางอย่างเป็นแน่ พวกนางถึงได้ตกใจกลัวถึงเพียงนี้?!
เป็นอีกครั้งที่มีคนเริ่มซุบซิบกันขึ้นมา
“พวกเจ้าว่าเรื่องที่หลินซื่อพูดไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องจริงหรอกหรือ?! ถ้าไม่เช่นนั้น พวกนางสามคนจะกลัวถึงเพียงนี้หรือ?”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าก็เห็นเองกับตาแล้วหรือ?”
“แม้จะไม่เห็น แต่พวกเด็ก ๆ น่ะความรู้สึกไวนัก พวกนางจะต้องแยกดีชั่วออกแน่นอน”
……
ก่อนหน้านี้ยังสงสัยแค่สามส่วน แต่ในยามนี้แทบจะเชื่อ
