บทที่ 429 ตีให้ตายก็ไม่ยอมรับ
หลี่ว์ต้าซุ่นพูดอย่างไม่แยแส “เมื่อเรือถึงท่าก็จะหาทางเทียบท่าได้เอง[1] เมื่อถึงครานั้นก็ค่อยว่ากันเถอะขอรับ”
เจ้าหน้าที่หลี่ว์พูดไม่ออก “…เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกหรือ? มิน่าเล่าก่อนหน้านี้ที่หลินต้าเม่ยไปบ้านเจ้าเพื่อขออาหารให้ลูกสาวทั้งสามคน แม่เจ้าถึงไม่ยอมแบ่งให้แม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่าเจ้าทะเลาะกับคนขึ้นมาหรอกกระมัง?”
พูดมาถึงตรงนี้ เจ้าหน้าที่หลี่ว์ก็ยังไม่ลืม ‘เรื่องสำคัญ’ จึงเริ่มพูดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ
หลี่ว์ต้าซุ่นไม่ได้คิดมาก พลางแย้งว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ ไม่ใช่ว่าครอบครัวข้าไม่อยากให้ แต่หญิงผู้นั้นเรียกร้องมากเกินไป ทั้งยังดุร้ายเกินไป อยากได้ถุงใหญ่หน่อย บ้านข้ามีถุงใหญ่ถึงเพียงนั้นที่ไหนกัน? หากบ้านข้ามีหม่าซานเหนียงจะทะเลาะกับข้าจนพาลูกกลับบ้านเดิมไปหรือ?”
ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงการอธิบายว่า ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากแบ่งอาหารให้ แต่แท้จริงเป็นเพราะในบ้านลำบากมาก
เขาบอกไปแล้วว่าให้หลินต้าเม่ย ‘อย่าถือสา’ รออีกสองวันหลังจากที่เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จแล้วพอมีกินมีใช้เดี๋ยวจะแบ่งไปให้
“หลินต้าเม่ยยอมหรือ?”
“ก็ไม่ยอมน่ะสิขอรับ ทะเลาะกับข้าอยู่สองประโยค…” หลี่ว์ต้าซุ่นยังคิดว่าหลินต้าเม่ยมาที่นี่แล้วฟ้องเจ้าหน้าที่หลี่ว์ จึงด่าสาดเสียเทเสียไปพลางทำตัวน่าสงสารไปด้วย
ก่อนหน้านี้ยังคิดจะไปเผชิญหน้ากับนาง และให้นางกลับมาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่กล้ามาฟ้องเ
