บทที่ 420 จนตรอก
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางหนีไปตอนกลางคืน? นางอาจหนีไปตอนที่ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็ได้?” เย่อวี๋หรานจงใจพูดให้สับสน
หลินซื่อไม่ได้คล้อยตาม นางอธิบายว่า “ต้ายาบอกมา ต้ายาไม่โกหกหรอกเจ้าค่ะ…”
จากนั้นหลินซื่อก็ถามต้ายาต่อหน้าทุกคนว่าเป็นเช่นนั้นใช่หรือไม่
ต้ายาหลบไปอยู่หลังหลินซื่อ ท่าทางหวาดกลัวมาก หลินซื่อพูดอะไรนางล้วนพยักหน้า
“พ่อของนางก็ยังอยู่นี่นา?”
“ท่านแม่ พ่อนางเป็นคนอย่างไร ท่านก็รู้นี่เจ้าคะ?” หลินซื่อมีสีหน้าตื่นตะลึง นางกล่าวว่า “หลี่ว์ต้าซุ่นไม่ใช่คนดีอะไร ไม่อย่างนั้นตอนแรกเขาคงไม่ไปคบชู้กับหม่าซานเหนียงแล้วทิ้งพี่ข้า ทำให้พี่ข้ากลายเป็นแบบนี้…ถ้าส่งต้ายา เอ้อร์ยา และซานยากลับไป พวกนางจะไม่ถูกครอบครัวนั้นทรมาทรกรรมเอาหรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “แม่ไม่เอา พ่อไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรกับพวกนางสามคน? เจ้าเลี้ยง?”
เมื่อวกกลับมาเช่นนี้ หลินซื่อก็ไม่กล้าตอบรับแม้แต่นิดเดียว
โดยเฉพาะก่อนหน้านี้เพิ่งพูดเรื่องแยกเรือนไป นางไม่ได้โง่ ถ้านางกล้าตอบรับไปทั้งอย่างนี้ นางคงต้องเป็นผู้ดูแลเด็กสามคนนี้แน่แล้ว
แต่นางก็ทราบดีว่าหากปราศจากสกุลจู ลำพังนางคนเดียวคงเลี้ยงเด็กทั้งสามไม่ไหว
ครั้นเห็นหลินซื่อนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำไปอีกรอบ เย่อวี๋หรานก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ “เป็นอะไรไป ไม่ส่งพวกนางกลับไปหาพ่อแม่ตัวเอง เจ้าก็ไม่ยอมเลี้ยง แล้วเจ้าคิดว่าจะให้ใครเลี้ยง? เอาล่ะ ข้าเข้าใจแ
