บทที่ 421 ข้าเหมือนคนโง่นักหรือ
หลินซื่อร้องไห้ฟูมฟาย ทำเสียราวกับว่าคนรอบข้างบังคับให้นางไปเป็นโสเภณีก็ไม่ปาน[1]
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลี่ซื่อปล่อยมือแล้วถอยไปอยู่ข้าง ๆ พลางลอบสังเกตสีหน้าของเย่อวี๋หราน
สีหน้าเย่อวี๋หรานไม่ค่อยดีนัก เห็นท่าทางของหลินซื่อแล้วก็รู้สึกปวดฟัน “ร้องร้องร้อง ร้องหาพระแสงอะไร? ข้าไม่ได้บังคับให้เจ้าเลี้ยงหลานสาวสามคนนี้เสียหน่อย ถ้าเจ้าไม่เต็มใจก็ส่งพวกนางกลับไปให้พี่สาวเจ้าโน่น ไม่อย่างนั้นก็ส่งพวกนางกลับไปให้พ่อพวกนาง เท่านี้ก็จบปัญหาได้แล้วไม่ใช่เรอะ?”
นางไม่คิดจะแบกหม้อดำใบนี้หรอกนะ
“ถ้าสามารถส่งกลับไปได้ ข้ายังจะไม่ส่งกลับไปอีกหรือเจ้าคะ?” หลินซื่อยังคงร้องไห้
“ทำไมจะส่งกลับไปไม่ได้? เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง พ่อแท้ ๆ ยังจะปล่อยปละลูกตัวเองไม่ไยดี ปล่อยให้พวกนางไปตายอยู่ข้างนอกหรือ? หลินเหลียนฮวา ข้าตามใจเจ้าเกินไปแล้วใช่ไหม? หลานสาวของเจ้า เจ้าไม่ให้พ่อแม่ของพวกนางเลี้ยง เจ้าเองก็ไม่คิดจะเลี้ยง เจ้าคิดจะให้ใครเลี้ยง? เจ้าคิดว่าข้าเหมือนคนโง่มากเลยใช่ไหม?”
“แต่…แต่ว่า ท่านก็เลี้ยงซานเม่ยซื่อเม่ยนี่นา?”
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยที่ถูกกล่าวถึงหดคอลงในฉับพลัน ไม่กล้ายืนอยู่ด้วยกันกับหลินซื่ออีก
ตลกแล้ว อยู่เรือนสกุลจูมานานขนาดนั้น จูต้าเหนียงมีนิสัยอย่างไร พวกนางยังจะไม่รู้อีกหรือ? ถ้านางเต็มใจทำเรื่องนี้ เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้านางไม่เต็มใจทำ ผ
