ดอยากอยู่แล้ว
ชีวิตสมัยก่อนที่ได้กินโจ๊กอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแทบเรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายเลยทีเดียว
โจ๊กไม่อยู่ท้อง เพิ่งกินเสร็จได้ไม่นานก็หิวขึ้นมาอีกแล้ว แต่ข้าวสวยอยู่ท้อง กินข้าวถ้วยหนึ่ง กว่าจะหิวอีกครั้งก็ผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้ว
เย่อวี๋หรานมาได้ยินบทสนทนาระหว่างจูปาเม่ยกับต้าเป่าเข้าโดยบังเอิญ นางยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
พักนี้นางวุ่นวายอยู่กับเรื่องเข้าศึกษาของจูชี คาดว่าคงละเลยจูปาเม่ยไปบ้างแล้ว ถึงได้ทำให้จูปาเม่ยมีเวลาว่างมาคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้
เย็นวันนั้น หลังขึ้นไปนอนบนเตียง เย่อวี๋หรานก็ถามว่า “เจ้าอยากไปสำนักศึกษาหรือไม่?”
ประโยคนี้มาอย่างกะทันหัน ทำให้จูปาเม่ยตกใจเล็กน้อย นางรีบส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าไม่อยากไป ข้าถามมาแล้ว สำนักศึกษาเป็นสถานที่ของเด็กผู้ชาย เด็กผู้หญิงไม่อาจไปได้…”
กล่าวถึงตรงนี้ นางพลันหยุดชะงัก
สวรรค์ ข้าหลุดพูดออกมาแล้ว
“หมายความว่าตอนแรกเจ้าก็อยากไป ถึงได้ไปถาม?” เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว
