ื่อแม่สามีไม่พอใจ ก็หมายความว่าคงแย่แล้ว
หลินซื่อดวงตาแดงก่ำ ดึงตัวต้ายา เอ้อร์ยา และซานยาเข้ามาโขกศีรษะให้เย่อวี๋หรานโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ต่อหน้าแม่สามี คำแก้ตัวใด ๆ ล้วนไร้ผล มีเพียงแม่สามีตอบตกลงเท่านั้น พวกนางสามคนจึงจะมีทางรอด
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ลูกสะใภ้ไม่กล้า จึงขอให้ท่านแม่ช่วยตัดสินใจ” หลินซื่อไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย เพราะนางกลัวว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็จะไม่มีความกล้าพูดต่อไปอีก
“สามคนนี้ เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไร?” เย่อวี๋หรานย่อมไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำเป็นเลอะเลือนผ่านไปเช่นนี้ จึงถามไปตรง ๆ
หลินซื่อชะงักนิ่ง กัดริมฝีปากแน่น ไม่ปริปาก
ตามความคิดของนาง ในเมื่อพี่สาวของนางจำเพาะเอาลูกมาส่งถึงที่นี่ แสดงว่าคงจนปัญญาแน่แล้ว
แม่ม่ายลูกกำพร้า การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่าย
พี่สาวสามารถพบผู้ชายคนหนึ่งที่เต็มใจเลี้ยงดูนางแล้ว นางคง…
“เจ้าคงไม่ได้คิดจะเลี้ยงพวกนางให้พี่สาวเจ้าหรอกนะ?” เย่อวี๋หรานกล่าวต่อไปว่า “เจ้าต้องคิดให้ดี ตอนนี้เจ้ายังไม่มีลูก ตอนนี้กลับต้องเลี้ยงหลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยแล้ว ถ้ามีเด็กสามคนนี้เพิ่มขึ้นมา เจ้าคิดว่าเจ้าเลี้ยงไหวหรือ?”
หลินซื่อลนลาน “ท่านแม่…ถ้าข้าไม่ช่วย แล้วพวกนางจะทำอย่างไรเจ้าคะ? ข้าถามต้ายาแล้ว พี่ข้าพาพวกนางมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วก็จากไปกับผู้ชายคนนั้นตั้งแต่ตอนกลางคืน ตอนนี้จะตามไปคงตามไม่ทันแน่เจ้าค่ะ…”
ความจริงแล้ว นางก็ไม่หวังให้ต
