บทที่ 418 วางแผนไว้นานแล้ว
หลิวซื่อไม่ได้ตั้งรับไว้ก่อน จึงถูกถีบเข้าโครมใหญ่ แต่ตอนนั้นนางไม่กล้าทะเลาะกับจูเอ้อร์เลยสักนิด
ตั้งแต่ได้ยินคำว่า ‘แยกเรือน’ สองคำนี้ นางก็กระสับกระส่ายว้าวุ่นใจอย่างยิ่ง
“ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าโขกศีรษะขอขมาท่านแล้ว ท่านแม่ อย่าแยกเรือนเลยนะเจ้าคะ…ถ้าท่านแยกเรือนแล้วคนลือกันออกไปว่าเป็นเพราะลูกสะใภ้วิวาทกัน วันหน้าข้ายังจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไรเจ้าคะ?” นางคุกเข่าลงร่ำไห้
หลินซื่อตกตะลึง คุกเข่าตามมาด้วยคนพลางขอร้องว่า “ฮือ ๆ…ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าทะเลาะกันอีกแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านอย่าไล่ข้าออกไปเลยนะเจ้าคะ ถ้าไปจากเรือนสกุลจูแล้ว ข้ายังจะไปที่ไหนได้อีก?”
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยก็คุกเข่าตามมาเช่นกัน แต่พวกนางไม่กล้าพูดอะไรออกมา ทำได้เพียงร่ำไห้ไปด้วยกันกับหลินซื่อ
หลิ่วซื่อก็ถูกจูต้าดุด่าด้วยเช่นกัน แต่เวลานั้นนางไม่ได้สนใจเรื่องทำผิดหรือไม่ผิดแต่อย่างใด ความคิดนางขาวโพลนไปหมด นึกไม่ออกเลยว่าหากแยกเรือนออกไปแล้ว นางควรทำอย่างไร?
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่ายังรอเรียนหนังสืออยู่ที่ตำบล หากแยกเรือนกันแล้ว พวกเขายังจะได้เรียนอยู่ไหม?
นางรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบถล่มลงมา
ขณะที่หลี่ซื่อกังวลว่า ถ้าแยกเรือนกันแล้ว การค้าของนางยังจะทำต่อไปได้ไหม? นางยังเฝ้าฝันว่าจะได้หาเงินต่อไป เก็บเงินเอาไว้ส่งซานเป่าและซื่อเป่าไปเรียนที่สำนักศึกษา ไปเป็นบัณฑิ
