บทที่ 416 เก็บเด็กน้อยได้ที่หน้าประตูเรือน
แต่เรื่องน่ายินดีก็ไม่ได้ดำรงอยู่นานนัก
เพราะในไม่ช้า คนที่ถูกลืมไปนานแล้วผู้นั้นก็กระโดดเข้ามาทำลายความน่ายินดีที่หาได้ยากนี้ไป
รุ่งสางวันนั้น ฟ้าเพิ่งสว่างรำไร เหล่าลูกสะใภ้สกุลจูตื่นแต่เช้าตรู่ขึ้นมาเตรียมอาหารเช้า ทำความสะอาดเรือนอย่างขมีขมัน
หลี่ซื่อเปิดประตูเรือนตั้งใจว่าจะออกไปเทน้ำ กลับพบเด็กหญิงสามคนนั่งอยู่หน้าประตูเรือน ทำให้นางตกใจไม่เบา
“หา?!”
“มีอะไรหรือ พี่สะใภ้สี่?” หลินซื่อเพิ่งปูเสื่อเสร็จ ได้ยินเสียงจึงร้องถาม
ไม่รู้ว่าเด็กหญิงผอมแห้งแต่งกายซอมซ่อสามคนอยู่ตรงนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว บนร่างถึงกับมีน้ำค้างจับ
เมื่อพวกนางเห็นว่ามีคนออกมาก็เงยหน้าขึ้นมอง ทว่าสายตาเหล่านั้นมองอย่างไรก็แฝงความขลาดเขลาอ่อนแออยู่หลายส่วน
หลี่ซื่อพินิจอยู่นาน แล้วก็ต้องร้อนใจขึ้นมา “เมียเจ้าห้า เจ้ารีบมาดูหน่อย ข้าดูอย่างไรก็รู้สึกว่าเด็กสามคนนี้คุ้นตาอยู่นะ?”
นางไม่ใคร่แน่ใจนัก เพราะครั้งล่าสุดที่เห็นหน้าก็ผ่านมานานแล้ว
อีกอย่างตอนนั้นมีแขกเหรื่อมาก นางเพียงเห็นแวบเดียวจึงไม่แน่ใจ
“เด็กอะไรกัน?” หลินซื่อเดินออกมาด้วยความสงสัย
ครั้นเด็กหญิงสามคนนั้นเห็นนางก็เอ่ยขึ้นอย่างขลาด ๆ “น้ารอง…”
“ต้ายา เอ้อร์ยา ซานยา พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!” หลินซื่อตะลึงพรึงเพริด เพราะเด็กสามคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือลูกสาวสามคนของหลินต้าเม่ยพี่สาวของนางนั่นเอง
นางร
