บทที่ 407 ผิดมากนักหรือ
“ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดไม่ได้อยู่ที่อาสะใภ้สี่ของเจ้า แต่อยู่ที่ตัวซื่อหู่ต่างหาก” เย่อวี๋หรานมองตาหลี่ซื่อแล้วกล่าวอย่างมีนัยซ่อนเร้น “ครอบครัวหนึ่งจะมีชีวิตที่ดีได้หรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าแม่สามีเก่งกาจเพียงใด ทั้งยังไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าภรรยาเฉลียวฉลาดเพียงใด ยิ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าสามีมีความสามารถเพียงใด แต่ขึ้นอยู่กับสมาชิกทุกคนของครอบครัวนั้น เข้าใจหรือไม่? เรื่องระหว่างสามีภรรยามีเพียงคนเป็นสามีภรรยาที่จะสะสางได้ หากไม่ใช่คนที่มีความสามารถพอ ๆ กัน ก็อาจเป็นคนหนึ่งเก่งกาจ คนหนึ่งอ่อนด้อย แต่ต้องเก่งให้ถูกที่”
หลี่ซื่อสนเท่ห์ รู้สึกว่าคำพูดของแม่สามีแฝงนัยอะไรบางอย่าง
“ก็เหมือนเจ้ากับเจ้าสี่ เจ้าถนัดเรื่องค้าขาย เจ้าสี่สามารถชี้นำครอบครัวได้ พวกเจ้าสองคนมีเรื่องอะไรก็ปรึกษาหารือกัน โอบรับซึ่งกันและกัน เข้าใจกันและกัน พวกเจ้าจึงจะสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างสงบและมั่นคง ต่อให้เจ้าหาเงินเก่งเพียงใด แต่ถ้าเจ้าสี่ไม่เข้าใจเจ้า ทั้งยังไปตัดพ้อลับหลังอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าเจ้าไม่ให้เกียรติเขา พวกเจ้ายังจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้อีกหรือ?”
“เอ่อ…” หลี่ซื่อคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล
ก็เหมือนกับพ่อสามีและแม่สามี ทั้งที่อายุมากแล้วทั้งคู่ แต่ก็ยังไม่ลงรอยกันจนต้องแยกห้องนอนใช่ไหม?
ถึงจะไม่รู้ว่าทั้งคู่มีปัญหาอะไรกัน แต่นางไม่ได้โง่ พ่อสามีจะไปไหนก็มีคนคอยติด
