บทที่ 403 ข่มขู่ต่อหน้า
เย่อวี๋หรานยิ่งพูดยิ่งพาให้ใจคนเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น จูซื่อหู่เริ่มลังเลขึ้นมาเสียแล้ว
เขามองไปทางหลิวไป๋ฮวา อ้าปากเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับพูดไม่ออก
พูดอะไรหรือ?
พูดว่าเขาทำได้?
ทว่าลึกเข้าไปในก้นบึ้งจิตใจเขากลับว้าวุ่นไปหมด
เขาทำไม่ได้
เขาทำไม่ได้จริง ๆ
ที่ผ่านมาเวลาทำงานก็มีบิดาของเขาและลุงสามเป็นผู้นำ ถ้าปราศจากพวกเขาแล้ว เขาจะทำทั้งหมดนั้นได้หรือ?
“เจ้ายังไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ ลองใคร่ครวญให้ดีเสียก่อน” เย่อวี๋หรานเห็นว่าพูดพอประมาณแล้วจึงไม่ไปกดดันเขาอีก
แล้วหันมามองหลิวไป๋ฮวาที่แววตายังคงสั่นระริก นางขานชื่อเต็มของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก
“หลิวไป๋ฮวา!”
หลิวไป๋ฮวาร่างสั่นสะท้าน มองมาทางเย่อวี๋หราน
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ดูไปแล้วหาได้ดุร้ายเท่าจูซื่อเสิ่นด้วยซ้ำ แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่า
อ้อ ไม่สิ นางคือหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ในคำร่ำลือเชียวนะ จะไม่น่ากลัวได้หรือ?
นางกลืนน้ำลายรอคอย ‘บทลงโทษ’ ที่กำลังจะมาถึง
“เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว?” สีหน้าเย่อวี๋หรานอ่อนโยนลงมาก ไม่ดุดันเท่าตอนพูดกับจูซื่อหู่อีกแล้ว
แต่หลิวไป๋ฮวากลับไม่อาจคลายใจได้เลยสักนิด นางตอบกลับแช่มช้า “สิบห้าเจ้าค่ะ”
“อ้อ สิบห้าแล้วหรือ แสดงว่าโตกว่าปาเม่ยของข้าไม่เท่าไหร่ อีกไม่กี่ปีนางก็จะถึงวัยดูตัวแล้ว ในฐานะคนเป็นแม่ ข้าเองก็คิดไม่ต่างจากแม่ของเจ้า อยากหาครอบครัวสามีที่ด
