ุบซิบกับคนอื่นจะบอกพวกเขาว่าเรื่องนี้จริงเรื่องนั้นเท็จด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานถาม
“เปล่าเจ้าค่ะ จะพูดได้อย่างไรเจ้าคะ? เรื่องซุบซิบเดิมทีก็จริงครึ่ง เท็จครึ่งอยู่แล้ว ถ้าเป็นจริงทั้งหมดหรือเท็จทั้งหมดแล้วยังจะน่าสนใจอีกหรือ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าต่างจากหญิงปากสว่างตรงไหน?”
“เอ่อ” หลี่ซื่อสะอึก “ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
“ข้าแค่กำลังเตือนเจ้าว่าอย่าเที่ยวเอาเรื่องที่ยังไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จไปพูดส่งเดช เรื่องเป็นมาอย่างไรก็เล่าอย่างนั้น อย่าบอกว่าลมคือฝน คิดเชื่อมโยงมั่วซั่ว เอาไปลือซี้ซั้ว เจ้าคิดว่าหญิงปากสว่างเป็นนักปล่อยข่าวลือมาแต่แรกหรือ? ก็เหมือนกับเจ้านั่นแหละ ตอนแรกก็แค่พูดเรื่องซุบซิบนินทาผู้อื่น แต่เมื่อลือต่อ ๆ กันไป ความจริงก็ค่อย ๆ เลือนหาย ยิ่งพูดก็ยิ่งคลาดเคลื่อน สุดท้ายกลายเป็นสร้างข่าวลือเท็จ…”
หลี่ซื่อรีบรับประกันกับเย่อวี๋หรานว่า นางไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่นอน
[1] ปรบมือข้างเดียวไม่ดัง 一个巴掌拍不响 เป็นสุภาษิตพื้นบ้านของจีน (มีความหมายต่างจากของไทยเล็กน้อย) หมายความว่า ความขัดแย้งไม่ได้เกิดจากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเพียงฝ่ายเดียว แต่ล้วนมีสาเหตุมาจากทั้งสองฝ่าย
