บทที่ 389 แม่ที่ดีเลิศที่สุดในปฐพี
ถ้วยมาถึงมือแล้ว ซานเป่าและซื่อเป่ายังจะสนใจอีกหรือว่าเย่อวี๋หรานพูดอะไร เอาแต่พูดว่า ‘ลื่น ๆ’ ดีอกดีใจสุดแสน
พวกเขายึดถือหลักการ ‘ใช้แล้วทิ้ง’ กอดถ้วยไม้ขนาดเล็กที่ให้ช่างไม้ไฉทำให้โดยเฉพาะ แล้ววิ่งปร๋อออกไปจากห้องครัว
“แม่…ลื่น ๆ”
แม้ในเรือนจะมีคนเอ็นดูเด็กทั้งสองมากมาย แต่มารดาบังเกิดเกล้าก็ยังคงเป็นมารดาบังเกิดเกล้า ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม ผู้ที่ซานเป่าและซื่อเป่าคิดถึงอยู่ตลอดเวลาก็ยังคงเป็นมารดาของพวกเขา
เมื่อเด็กน้อยทั้งสองได้ของอร่อยมาก็เผ่นไปหาหลี่ซื่อ
ขาสั้น ๆ นั้นวิ่งได้ไม่เร็วเท่าใดนัก
คนในลานเรือนเห็นทั้งคู่วิ่งเตาะแตะออกมาก็หัวเราะ เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยยังวิ่งได้ไม่มั่นคงนัก แต่ก็ไม่หกล้ม
“ฮ่า ๆๆๆ…เด็กน้อยหัดเดินก็น่ารักน่าชังแบบนี้แหละ น้องสะใภ้สี่ เห็นหรือยัง ท่าเดินของพวกเขาตลกเกินไปแล้ว” แม้หลิวซื่อจะไม่ชอบหลี่ซื่ออย่างไร แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าตัวเล็กสองคนนี้ก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้
ปกตินางขี้เหนียว ของกินของใช้อะไรก็อยากเก็บสะสมเอาไว้ให้บ้านมารดา
แต่เมื่อพบกับซานเป่าและซื่อเป่า ก็ยังนำของเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาป้อนเด็กทั้งสองอย่างเบิกบานใจ
ทำอย่างไรได้ ตนเองไม่มีลูก นางเพียงคิดว่า ถ้าต่อไปนางมีลูกก็คงจะน่ารักเหมือนพวกเขาแน่นอน!
“เด็ก ๆ ก็เหมือนกันหมดไม่ใช่หรือ?” หลี่ซื่อกล่อมให้ซานเป่าและซื่อเป่ากินเองเสร็จก็เอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ใหญ่ ตอนที่ต้
