็โมโหขึ้นมา “เจ้าคิดว่าพวกข้าตาบอดเรอะ แล้วแผลบนศีรษะหลินหมู่มาได้อย่างไร?”
“ข้าจะไปรู้หรือ? นางล้มเองล่ะสิ” แม่เฒ่าหลินปิดปากสนิท ไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้น
มาถึงรอบหญิงม่าย นางเพียงเปิดปากก็ร้องไห้บอกว่าตนเองบริสุทธิ์ นางไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น
ผู้อาวุโสหลินปวดเศียรเวียนเกล้า “เมียถงเกิน ข้ารู้ว่าสามีเจ้าตายมาหลายปีแล้ว เจ้าเป็นแม่ม่ายมีลูกกำพร้าพ่อมาหลายปีก็คงไม่ง่ายเลย หากอยากได้ผู้ชายสักคนมาเป็นที่พึ่งก็เข้าใจได้ แต่คนเราต้องมีมโนธรรม เจ้าพูดมาเถอะ เจ้าเป็นแม่ม่ายอยู่ดี ๆ ไฉนจึงตั้งครรภ์ขึ้นมาได้?”
หญิงม่ายที่ถูกเรียกว่า ‘เมียถงเกิน’ หวาดกลัวจนหัวหด “ผู้อาวุโส ข้าไม่รู้อะไรจริง ๆ เจ้าค่ะ ข้ายอมรับว่าข้าเป็นชู้กับหลินซานโก่ว แต่…แต่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการตายของเมียเขานี่นา ข้าไม่ได้ฆ่าเมียเขาเสียหน่อย”
นางรีบหันหน้าหนี แสดงชัดเจนว่ากินปูนร้อนท้อง
และเมื่อผู้อาวุโสหลินถามต่อก็กลับไม่ยอมพูดอะไรทั้งสิ้น
