ใจหนีไปทั้งอย่างนั้น
หมอชาวบ้านออกมาเห็นภาพที่ชุลมุนวุ่นวายเช่นนั้นก็คิดว่าแย่แล้ว
เขากลัวว่าเย่อวี๋หรานจะตบคนจนเกิดเรื่องขึ้นมาจึงรีบเข้าไปห้าม “จูต้าเหนียง ท่านทำอะไร?! มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน ถ้ามีใครเป็นอะไรไป ท่านจะลำบากเอานะ…”
เย่อวี๋หรานตวัดสายตาขึ้น หยิบพริกสดสีแดงลงมาจากปาก มองเขาปราดหนึ่งแล้วกล่าวว่า “สบายใจได้ ไม่มีใครตายหรอก ข้ารู้ขอบเขตดี”
นางไม่ได้ตั้งใจมาฆ่าคนเสียหน่อย ไม่ถึงขั้นจะเอาชีวิตหญิงปากสว่าง แต่ถ้าไม่ได้ระบายไฟโทสะในอกออกมาเสียบ้าง ไม่สั่งสอนหญิงปากสว่างสักยก นางก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจไม่ไหวจริง ๆ
มารดามันเถอะ! ข้าเลี่ยงหญิงน่าตายคนนี้ขนาดนี้แล้ว นางก็คอยมาหาเรื่องข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก คิดว่าข้าเป็นลูกพลับนิ่มที่จะบีบจะคั้นอย่างไรก็ได้งั้นเรอะ?
ถ้าข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้าสักยกก็ไม่ขอแซ่เย่แล้ว
“ไม่สิ จูต้าเหนียง นางยังถูกพิษอยู่เลยนะ” หมอชาวบ้านร้อนใจ ถึงกระต่ายกินผลไม้สีแดงเข้าไปแล้วจะไม่ตาย แต่ถ้าเกิดมันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ๆ เล่า?
เขายังอยากช่วยล้างมลทินให้จูต้าเหนียงอยู่เลย ถ้านางมาทำป่าเถื่อนเช่นนี้ ต่อไปผู้ใดยังจะเชื่ออีกว่านางไม่ได้เป็นคนทำ?
เดี๋ยวก่อน ในปากจูต้าเหนียงนั่นคืออะไร?!
หมอชาวบ้านแตกตื่น รีบเตือนเย่อวี๋หรานว่าหญิงปากสว่างกินผลไม้สีแดงนี่เข้าไปแล้วถูกพิษ แล้วนางเอาของแบบนั้นเข้าปากไปได้อย่างไร?
“จูต้าเหนียง ท่านรู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือไม่? มาให้ข้าต
