“คนเลว โลภไม่รู้จักพอ”
เป็นครั้งแรกที่ความคิดของหลี่ลี่และรองหัวหน้าหยวนตรงกัน
สุ่ยเชียนเยียนตอนนี้ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก นี่เหมือนกับการปฏิบัติต่อนางเหมือนสินค้า
หากหลี่ลี่ให้สินสอดน้อย ตำหนักปี้สุ่ยก็จะรับสินสอดจากตำหนักเหลี่ยนอวี้ และยกสุ่ยเชียนเยียนให้กับมหาบุรุษจื่ออวี้ แน่นอนว่าหลี่ลี่ก็จะไม่มีทางให้ตำหนักปี้สุ่ยเป็นพยานได้ และหลานปิงซินก็ชัดเจนว่าต้องการเอาทั้งสินสอดของหลี่ลี่และสินสอดของตำหนักเหลี่ยนอวี้
นี่แหละที่เรียกว่าเจ้าเล่ห์ หลานปิงซินหาโอกาสได้ และกลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดโดยไม่แสดงอาการใด ๆ
แต่ก็ในเวลานี้เอง
“ฮึ!”
เสียงฮึดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงดังกึกก้องจากผนังด้านหลังของท้องพระโรง ผนังทั้งหมดแยกออกเป็นสองส่วนจากจุดศูนย์กลางที่มีคลื่นน้ำ ค่อย ๆ เลื่อนแยกออกไปสองด้าน
“หลานชิงซิน เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน เห็นแก่ผลประโยชน์ ลืมคุณธรรม เจ้าในฐานะประมุขสำนัก ทำให้เกียรติของสำนักปี้สุ่ยของข้าต้องมัวหมอง”
