เสียงตำหนิต่ำ ๆ ดังออกมา จากความมืดหลังผนัง ร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมา นี่คือชายชราอายุแปดเก้าสิบปี ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่ผิวหน้ากลับเปล่งปลั่งแน่นตึงราวกับทารก ดวงตาไม่ใหญ่นัก แต่เปล่งประกายที่ทำให้ใจสั่น รูปร่างไม่ได้สูงใหญ่ แต่ทุกย่างก้าวแผ่บารมีโดยธรรมชาติ บารมีที่มีเฉพาะผู้แข็งแกร่งเท่านั้น
ทันใดนั้น จิตสัมผัสหนึ่งกวาดผ่านหลี่ลี่รู้สึกในทันทีว่าตนเองถูกมองทะลุปรุโปร่ง ไม่มีความลับใด ๆ ต่อหน้าชายชราผู้นี้
“ชิงซินคารวะท่านอาจารย์อา”
เมื่อเห็นชายชราในชุดคลุมสีขาวไร้ฝุ่นเดินออกมา หลานชิงซินรีบลุกจากเก้าอี้หยก รีบเดินไปหาชายชรา ประสานมือคำนับ
ผู้ที่สำนักปี้สุ่ยเรียกว่าอาจารย์อาได้ มีเพียงศิษย์รุ่นก่อนของสำนักปี้สุ่ยที่ยังมีชีวิตอยู่ ผู้บรรลุจิตสัมผัสขอบเขตวิหารสิบปีก่อนเกือบจะก้าวถึงขอบเขตสำนักนามว่าสุ่ยอวิ๋นจื่อ
“ฮึ มีประมุขสำนักเช่นเจ้า ลูกน้องของเจ้าก็ย่อมเต็มไปด้วยพวกเห็นแก่ประโยชน์เช่นนี้ เพื่อยาเต้งถังเม็ดเดียว ถึงกับสละศิษย์ของตัวเอง ช่างน่าอับอายจริง ๆ ”
