บทที่ 377 พวกเราช่วยเจ้าจับแล้ว
เรื่องนี้เขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบปล่อยคนไป
เพียงแต่เรื่องไร่นี้ ผู้ดูแลฝ่ายซ้ายก็ไม่กล้าที่จะออกห่าง
เถามันเทศเริ่มจะแตกหน่อแล้ว คนจากหมู่บ้านสกุลจูและคนจากหมู่บ้านอื่นล้วนอดไม่ได้ที่จะเดินเตร่อยู่แถวนี้ ถ้าไม่มีคนคอยเฝ้าแล้วเถามันเทศถูกใครทำลายเข้า เขาคงจะร้องไห้จนตาย
ไม่สิ ไม่ใช่ว่าร้องไห้จนตาย แต่คนทั้งหมู่บ้านคงด่าเขาจนตาย
จูหย่งหนิงไม่ได้พูดอะไรแต่มีใบหน้าซีดเซียว ยามที่เดินออกจากไร่ จูอู่อดไม่ได้ที่จะรีบเข้าไปพยุงอีกฝ่ายที่เกือบจะล้มลงพื้น
คนส่งข่าวเห็นเข้าก็รู้สึกเห็นใจ เฮ้อ…เจอเรื่องแบบนี้ ใครจะยังทนไหวเล่า?
เทียบกับความตื่นตระหนกของฝั่งนี้แล้ว สถานการณ์ทางด้านของหญิงปากสว่างนั้นดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ยามที่นางถูกจ้าวกุ้ยเซิงพยุงเข้าไปในเรือนหมอ หมอชาวบ้านก็กำลังพลิกตากสมุนไพรอยู่ในบ้าน
ฝนตกต่อเนื่องมาหลายวันแล้ว ไม่ง่ายเลยที่แดดจะออก หากไม่เอาไปตากแดดต้องขึ้นราหมดเป็นแน่
“ช่วยด้วยหมอ ข้าจะตายแล้ว…” หญิงปากสว่างเข้ามาในเรือนก็น้ำตาไหลเป็นสาย ร้องไห้หนักอย่างน่าเวทนา ราวกับกินผลไม้ป่าอยู่ดี ๆ ก็ถูกคนวางยาพิษ
หมอชาวบ้านได้ยินก็สับสน
เขาบอกให้ทั้งสองคนอย่ารีบร้อน ก่อนจะเดินมาตรวจอาการหญิงปากสว่าง
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าถูกวางยาพิษหรือ?” หมอชาวบ้านแม้จะมีทักษะทางการแพทย์ตื้นเขิน แต่ถูกพิษหรือไม่นั้นเขาก็ยังพอดูออก เว้นแต่ว่าจะเป็นยาพิษแปลก ๆ
“ใช่ ข้าถู
