บทที่ 375 ถูกพิษ
เย่อวี๋หรานเก็บผักต่อเล็กน้อยแล้วค่อยไปจากแปลงผัก
แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงก็คือ นางเพิ่งจะจากไป หญิงปากสว่างก็วกกลับมาด้วยท่าทางโมโหฟึดฟัด
“น่าโมโหยิ่งนัก มัวแต่ทะเลาะกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นจนลืมเก็บผัก ทำเอาข้ามาเสียเที่ยวแล้ว”
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นขี้เหนียวแท้ ๆ”
“ประเดี๋ยวข้าจะเด็ดผักในแปลงผักของนางให้เกลี้ยงเลยคอยดู”
……
นางด่ามาตลอดทางจนกระทั่งเดินเข้าไปในแปลงผักของเย่อวี๋หราน
เดิมทีนางอยากเก็บผักที่ต้นใหญ่สักหน่อย ปรากฏว่าเด็ดไปเด็ดมากลับมาพบพืชที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในแปลงผักของเย่อวี๋หราน
“เอ๊ะ นี่คืออะไร?” หญิงปากสว่างมองต้นพริกด้วยสีหน้าประหลาดใจ
นางไม่เคยเห็นพืชชนิดนี้มาก่อน ต้นไม่สูงมาก ทั้งยังออกผลหน้าตาประหลาด
หญิงปากสว่างลองนับดู พบว่าแต่ละต้นออกผลสิบกว่าลูก ดูแล้วชวนให้อิ่มอกอิ่มใจยิ่งนัก
นางลอบมองไปรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครก็เด็ดแค่ผลสีแดงใส่ตะกร้า แล้วค่อยถอนหัวไชเท้ากับหัวผักกาดทับไว้ข้างบน
“เฮอะ! ผู้ใดใช้ให้เจ้าขี้เหนียว”
ตอนที่หญิงปากสว่างจากไปยังไม่วายด่าตบท้าย ท่าทางได้อกได้ใจราวกับเอาคืนผู้อื่นได้สำเร็จ
ส่วนว่าทำไมนางจึงไม่แคลงใจสักนิดว่าเจ้าสิ่งนี้กินไม่ได้หรือเปล่าน่ะหรือ?
เหตุผลเรียบง่ายยิ่งนัก ถ้ากินไม่ได้ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะเอามาปลูกไว้ในแปลงผักตัวเองงั้นหรือ?
แปลงผักของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เพียงมองก็รู้ได้ทันที ต่างจากแปลงผักของคนอื่นอย่างส
