บทที่ 374 หญิงปากสว่างช่างเปลี่ยนสีหน้าได้รวดเร็วจริงแท้
จูอู่ฟังคำบรรยายของจูจยาก็ยังไม่รู้ว่านั่นคืออะไร “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้ากลับไปถามท่านแม่แล้วค่อยบอกท่านอีกทีตอนเจอกันคราวหน้า?”
“ได้ ถ้าข้าเจอแม่เจ้าอีกก็จะถามเหมือนกัน”
ขณะนั้นเย่อวี๋หรานก็กำลังเป็นห่วง ‘พริก’ ในแปลงผัก ซึ่งก็คือสิ่งที่จูจยากล่าวถึงอยู่พอดี
พริกที่นางปลูกเอาไว้เหล่านี้ นางตั้งใจว่าจะนำไปปลูกต่อ จึงไม่ได้คิดจะเด็ดมากินแต่แรกแล้ว
ตอนที่ปลูกก็บอกลูกสะใภ้เอาไว้แล้วว่าให้ช่วยกันดูแล แต่ไม่ได้บอกว่าเอาไปทำอะไร เพียงบอกแค่ว่าเป็น ‘สมุนไพร’
เมื่อพวกหลิ่วซื่อได้ยินว่าเป็นสมุนไพรก็ย่อมดูแลอย่างเอาใจใส่เป็นธรรมดา
“ท่านแม่ สมุนไพรที่ท่านว่าออกผลแล้วนะเจ้าคะ ผลยาวประมาณนี้…” หลี่ซื่อประมาณขนาดให้ดู “ต้องรอให้มันเป็นอย่างไรถึงจะเด็ดได้เจ้าคะ?”
“เป็นสีแดง”
ครั้นได้ยินหลี่ซื่อเอ่ยว่าพริกในแปลงผักเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว เย่อวี๋หรานก็คอยนึกถึงอยู่ตลอด
ทันทีที่ฝนหยุดตก นางจึงไปดูที่แปลงผัก
อืม เป็นสีแดงแล้ว แต่เพิ่งจะเป็นสีแดงสดเท่านั้น ยังไม่ต้องรีบเก็บ รอจนถึงช่วงอากาศแจ่มใส ปล่อยให้ตากแดดสักหน่อย นางค่อยมาเก็บก็ยังไม่สาย
ตอนที่นางกำลังเดินดูอยู่ในแปลงผัก หญิงปากสว่างก็ถือตะกร้าเดินมาที่แปลงผักพอดี ครั้นแลเห็นนางก็ยิ้มแย้มถามว่า “จูต้าเหนียง มาเก็บผักหรือ? เหตุใดวันนี้จึงมาเองเสียได้? ปกติลูกสะใภ้เจ้า
