บทที่ 373 แตกหน่อ
“จูอู่เอ๊ย เจ้าอายุไม่ห่างจากลูกคนโตของข้าเท่าไหร่ แต่ดูเจ้าสิ ทั้งฉลาดและมากความสามารถ ร้ายกาจกว่าเจ้าเด็กที่บ้านข้าไปมากโข…”
ครั้นได้ยินคนอื่นพูดเช่นนั้น ในใจจูอู่ก็เชื่อแบบนั้นเช่นกัน แต่ปากกลับไม่ยอมรับ
ตลกแล้ว เขามายกยอคนอื่น จะให้คนอื่นมายกยอเขาได้อย่างไร?
จูอู่หัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆๆ…ที่ไหนกัน? ข้าคิดว่าลูกชายท่านต่างหากที่เก่งกล้าสามารถ ท่านคือว่าที่เจ้าหน้าที่ ในอนาคตลูกชายท่านก็ต้องเป็นเจ้าหน้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ? โบราณกล่าวไว้ดียิ่งนัก มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ ลูกหนูเกิดมาก็สามารถขุดหลุมได้เลย ข้าเองอย่างมากก็แค่สืบทอดการทำนาจากท่านพ่อ จะเอาไปเทียบกับลูกชายของท่านได้อย่างไร? พี่ใหญ่ ท่านกำลังล้อข้าอยู่หรือ?”
“ข้าล้อเจ้าเสียที่ไหน ข้าพูดความจริงทั้งนั้น” พูดไปพูดมา ผู้ดูแลฝ่ายซ้ายและผู้ดูแลฝ่ายขวาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่น
บอกว่าฝนตกลงมาไม่กี่ครั้ง มันเทศในแปลงก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด เพียงมองก็ทราบว่าปลูกได้สำเร็จแล้ว
ถึงจะรู้แต่แรก แต่ก็ยังคงแปลกใจไม่มากก็น้อย
“เจ้าว่าทำไมมันเทศถึงได้ปลูกง่ายขนาดนี้นะ? แค่เถามันเทศไม่กี่ท่อนก็ปลูกได้แล้ว ข้านึกว่าต้องมีดินมีเมล็ดพันธุ์ถึงจะปลูกได้เสียอีก”
จูอู่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ต้องมีเมล็ดพันธุ์อยู่แล้วสิ ไม่มีเมล็ดพันธุ์แล้วกล้ามันเทศจะมาจากไหน?”
ต้องมีมันเทศก่อน จากนั้นพอปลูกมันเทศจน
