อก
“ท่านแม่ ท่านอย่าห่วงเลยเจ้าค่ะ พวกเขาเพิ่งหลับไป ไม่ตื่นเร็วเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ในใจข้านับไว้แล้ว ข้ารับรองว่าไม่ทำให้หลานทั้งสองคนของท่านร้องไห้งอแงแน่นอนเจ้าค่ะ”
สำหรับหลี่ซื่อที่เคยชินกับความครึกครื้นมาตลอด เรื่องที่ต้องให้นมลูกทุกหนึ่งชั่วยามยังเป็นการพรากความ ‘สนุกสนาน’ ของนางไปไม่น้อย
เพราะพวกเขา หลายวันมานี้นางจึงไม่สามารถออกจากบ้านได้ และยังเป็นเพราะพวกเขา ทำให้เวลาที่นางออกจากบ้านก็ต้องมีคนตามไปด้วย
เย่อวี๋หรานไม่สนใจ ตราบใดที่ไม่ทำให้ตัวเองต้องมายุ่งกับการดูแลเด็กเล็กขนาดนั้น แม้ว่านางจะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ก็พูดได้ว่าเดิมทีนางไม่เคยและไม่มีประสบการณ์เลี้ยงลูกเลย
เมื่อคาดว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เย่อวี๋หรานก็กลับไปที่ห้องครัวและเตรียมอาหารกลางวันกับหลิ่วซื่อ
หลิ่วซื่อยุ่งอยู่ในห้องครัวตลอด นอกจากต้มน้ำแล้วก็ยังมีเรื่องต้องทำไม่น้อย เช่นใส่เลือดที่แข็งตัวลงไปในหม้อและปรุงให้สุก ทำข้าวสำหรับมื้อกลางวัน เผามันเทศให้สุก นอกจากนี้ยังต้องช่วยเย่อวี๋หรานทำอาหารจานหลัก และเตรียมเครื่องเคียงให้คนอื่น ๆ ด้วย
เมื่อเย่อวี๋หรานถือหมูสามชั้นเข้ามา หลิ่วซื่อก็กำลังล้างหม้ออยู่
