บทที่ 360 ถูกเปิดโปง
เมื่อคำกล่าวนี้ดังขึ้น เรือนของหลิวเหวินเกินก็เงียบสงบลงทันที เงียบจนกระทั่งเข็มเงินหล่นสักเล่มก็ยังได้ยิน
ภายในห้อง หลิวไป๋ฮวาตื่นตะลึงจนเบิกตาโพลง อะไรนะ?! แม่ข้าเป็นคนวางแผน?!
ถึงจะไม่อยากเชื่อ แต่ชื่อเสียงของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็แผ่หราอยู่ตรงนั้น ทั้งยังกล่าวอย่างถูกต้องชอบธรรม ว่ากันตามเหตุและผล ทำให้คนหาข้อโต้แย้งไม่ได้เลย
หลิวไป๋ฮวายังขบคิดไม่กระจ่างว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ นางทราบเพียงเรื่องเดียวคือการดูตัวในครั้งนี้ นางคงหมดหวังจริง ๆ เสียแล้ว
“ฮือ ๆๆ…” นางทรุดกายลงร้องไห้ ทั้งยังไม่กล้าร้องเสียงดังด้วยกลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยินเข้า
ในลานเรือน มารดาของหลิวเหวินเกินอ้าปากตาค้าง “อะไรนะ?! ข้าถูกใส่ร้าย?!”
ความไม่พอใจที่อัดอั้นเอาไว้ประดังขึ้นมา นางฉวยไม้กวาดจากบนพื้นขึ้นมาอีกครั้ง ปรี่เข้าไปตีภรรยาหลิวเหวินเกิน
“สารเลว! ข้าว่าแล้วเชียว อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมชื่อเสียงของข้าถึงย่ำแย่ได้ขนาดนั้น คนทั้งหมู่บ้านล้วนหาว่าข้าเป็นแม่ผัวใจโฉด ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเจ้า”
“ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
“สารเลว ทำให้ข้าโมโหแทบตายแล้ว!”
……
เดิมทีคนในหมู่บ้านไม่อยากเข้ามาห้าม แต่เห็นท่าทางเดือดดาลของมารดาหลิวเหวินเกินแล้ว กลัวว่าหลิวเหวินเกินยังกลับมาไม่ถึงก็เกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นเสียก่อน จึงได้แต่เข้าไปขัดขวาง
ขณะเดียวกัน ภรรยาของหลิวเหล่าเกินตื่นตระหนกจนนิ่งงันอยู่กับที่ จิตใจลอบ
