บทที่ 362 รู้สึกว่าลิ้นไม่ขยับดั่งใจคิด
“เจ้ารอง เจ้าหาเวลาไปตรวจสอบคันไถสักหน่อย เมื่อถึงเวลาจะได้ใช้งานได้ไม่มีปัญหา”
“ขอรับ” จูเอ้อร์ตอบรับ
“ส่วนจูอู่ อีกเดี๋ยวเจ้าไปบอกพี่สี่ของเจ้าว่าเรื่องปุ๋ยหมัก พวกเจ้าสองคนรับผิดชอบ”
“ขอรับ”
ยามที่กินข้าวก็จัดสรรงานตามความเหมาะสมเรียบร้อยแล้ว
ส่วนเรื่องล้างจาน พวกลูกสะใภ้เป็นคนจัดการ เย่อวี๋หรานเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับไปที่เรือนหลังใหม่เพื่อพักผ่อน
จูปาเม่ยกินข้าวเสร็จก็อยากออกไปเดินเล่น เมื่อไปบอกเย่อวี๋หราน ก็พาหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยไปด้วย อีกทั้งพี่สะใภ้สี่ก็ยังพาซานเป่าและซื่อเป่าออกนอกบ้านไปด้วย
จูซื่อกังวลใจที่ผู้หญิงในบ้านหลายคนออกไปนอกบ้านตามลำพัง เขาวิ่งออกไปพลางพูดว่า “ข้าก็จะไปด้วย ไม่ได้หรือ?”
จูปาเม่ยหยอกล้อ “ได้สิเจ้าคะ ทำไมจะไม่ได้เล่า พี่สี่ ท่านอยากไปเป็นเพื่อนพี่สะใภ้สี่ก็พูดมาตรง ๆ สิเจ้าคะ ยังจะเอาพวกข้าไปเป็นข้ออ้างอีก ท่านไม่ต้องกังวล พวกเราเป็นดวงอาทิตย์ดวงน้อยที่สว่างสดใส”
“ไปเถอะ มัวพูดไร้สาระ สะใภ้สี่น่ะข้าไม่เป็นกังวลหรอก ข้าเป็นกังวลกับพวกเจ้ามากกว่า สาวน้อยในบ้านออกไปนอกบ้านมืดค่ำจะไม่กังวลได้อย่างไร?” หาใช่ว่าจูซื่อคิดมาก อันที่จริงหลังจากที่สถานการณ์ในบ้านดีขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเพราะความสามารถในการหาเงินของน้องสาวเขาที่แสดงออกมาในภายหลัง ก็มีพวกคนหนุ่มสาวมาไถ่ถามเรื่องของน้องสาวเขา
พยายามตีสน
