ิทกับพวกเขาเหล่าพี่ชาย และเลียบเคียงแนะนำผู้ชายที่เหมาะสมในครอบครัวให้ นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง
ปกติแล้วยามที่จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยออกไปนอกบ้าน ก็จะมีพวกคุณป้าคุณยายวิ่งเข้ามาหาเพื่อพูดคุยกับพวกนาง สอบถามข่าวคราวเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างกระตือรือร้น
ผู้ชายสกุลจูล้วนไม่โง่ จูต้าและจูเอ้อล้วนจับสังเกตได้ พวกเขาก็จับกลุ่มปรึกษาพูดคุยกันว่า ‘เรื่องนี้ต้องปกป้อง’
“จะไม่ให้ปกป้องได้หรือ พวกเราไม่ใช่ผู้ชายหรือถึงจะไม่รู้ความคิดของพวกเขา? เหอะเหอะ มองมาที่ปาเม่ยเสียที่ไหน เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคิดอยากให้ปาเม่ยหาเงิน ถ้าผู้ชายประเภทนี้ดีกับปาเม่ยก็คงแปลกแล้ว” สีหน้าจูซื่อฉายแววถากถาง ยามนั้นที่เขาเลือกมองหลี่ซื่อไม่ใช่ว่าเขาไม่ดูสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวหลี่ซื่อ ถึงอย่างไรก็ต้องคิดคำนึงอยู่บ้างไม่ใช่หรือ?
พี่น้องในบ้านพวกเขามีเยอะมากแต่ที่ดินมีน้อย แบ่งให้ทุกคนในมือก็มีกันอยู่เพียงไม่เท่าไหร่นัก ผู้หญิงทั่วไปล้วนไม่ชายตามองบ้านพวกเขา
ยังดีที่พวกเขาได้รับสืบทอดรูปลักษณ์ภายนอกของแม่มาค่อนข้างมาก อีกทั้งสภาพร่างกายก็ค่อนข้างได้เปรียบ จึงดึงดูดสาวน้อยให้มาชอบได้
และตัวพวกเขาเองยังฉลาดรู้จักใช้สมอง เมื่อเห็นคนมีช่องว่างก็ ‘ล่อลวง’ มาได้
จูอู่ก็พูดอยู่ข้าง ๆ เช่นกันว่า “ที่ลำบากที่สุดคือท่านแม่พูดแล้วว่าปาเม่ยจะยังไม่แต่งงานเร็ว ๆ นี้ แต่ก็ยังมีคนคิดจะเข้าหาปาเม่ย ช่างไร้ยางอายเสียจริง ข้
